ความรัก คือ ความเข้าใจ

ความรัก คือ ความเข้าใจ  

..................... 

หากเรา เพียง ปราถนาจะเข้าครอบครอง
ซึ่งกันและกัน
เราจะหาทางช่วงชิงพื้นที่
ให้เพิ่มมาเป็นของเรามากขึ้นเรื่อยๆ
แล้ว มัน เป็นพื้นที่ของใคร
พื้นที่ของเธอ หรือ พื้นที่ของชั้น
แล้ว....
พื้นที่ของเรา ล่ะ  อยู่ไหน....
 

 

      พระสนณโคดม ได้กล่าว กับพระเจ้าปเสนทิ ไว้ว่า 

 

      " เราจำเป็นต้องศึกษาดูธรรมชาติ
ของความรู้สึก ของเราเอง  


ความรักของเรา
 ควรนำศานติ
และความสุขมาสู่บุคคลที่เรารัก
หากความรักของเรา
อยู่บนพื้นฐานของความปราถนาที่เห็นแก่ตัว
ที่ต้องการครอบครองบุคคลอื่น
เราย่อม ไม่สามารถ นำศานติและความสุข
มาให้คนที่เรารักได้เลย  


ตรงกันข้าม
ความรักของเราจะทำให้คนที่เรารัก รู้สึกอึดอัด


ความรักเช่นนี้
ไม่ต่างอะไรกับ คุก ชนิดหนึ่ง
  


หากบุคคลที่เรารัก
ไม่สามารถมีความสุขเพราะความรักของเรา
พวกเขาจะหาทาง ปลดปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระ
พวกเขาไม่ยอมรับพันธนาการแห่งความรักของเรา
 

 
ความรักระหว่างเรา
ก็จะค่อยๆแปรเปลี่ยนไป
เป็นความโกรธและความเกลียดชัง "
  

 

   คือเมฆสีขาว ทางก้าวเก่าแก่
เล่ม 2  หน้า 114  ย่อหน้าที่ 2 
     

 

 ท่านยังกล่าวต่อด้วยว่า

 

 


 
   "ความรักไม่อาจดำรงอยู่ได้โดยปราศจากความเข้าใจ  

 

ความรัก คือ ความเข้าใจ

 

หากพระองค์ไม่สามารถเข้าใจได้
พระองค์ย่อม ไม่สามารถรักได้ ....
...............................................  

... หากพระองค์ ปราถนาให้บุคคลที่รัก

มีความสุขแล้วไซร้  

พระองค์จะต้องเรียนรู้ที่จะเข้าพระทัย


ในความทุกข์และความใฝ่ฝันของพวกเขา  

เมื่อพระองค์ ทรงเข้าพระทัย  

พระองค์ก็จะทรงรู้วิธี

ที่จะบรรเทาความทุกข์ของพวกเขา


และทรงรู้วิธีช่วยพวกเขา


ให้บรรลุความใฝ่ฝันของพวกเขาด้วย

 

    นั่นคือ ความรักที่แท้จริง    

 

 
หากพระองค์เพียงแต่ทรงปราถนา
ให้บุคคลอันเป็นที่รัก  กระทำตามพระประสงค์
และไม่ทรงสนพระทัย
ในความต้องการของคนเหล่านั้น


นั่นมิใช่ ความรัก ที่แท้จริง   

 

  หากเป็นเพียงความปราถนาที่จะครอบงำผู้อื่น
และเป็นเพียงความพยายาม
ที่จะสนองพระราชประสงค์

ของพระองค์เอง
เท่านั้น...  "
    

 

 คือเมฆสีขาว ทางก้าวเก่าแก่
เล่ม 2 หน้า 115 ย่อหน้าที่ 2
 

 

 


   
เวลาที่คุณ อ่านหนังสือ
คุณทำอะไรบ้าง


ชั้นชอบที่จะคิดตามไปเรื่อยๆ
ชั้นเพียง ไม่อยากจะทิ้งขว้าง ความคิดของชั้น
ชั้นเลย อยากที่จะเขียน มันออกมา
   

 

อันที่จริงแล้ว ช่วงเวลานี้
เป็นช่วงเวลาที่ชั้น ควรจะเรียนรู้
วิธีเยียวยา ตัวเอง ให้ถูกต้อง
ถ้ายิ่งกินยาผิด
เราจะยิ่งไปกันใหญ่
   

 

ความรักที่ปราศจาก ความเข้าใจ
ปราศจาก ความปราถนา ที่จะเข้าใจ
ในความปราถนาและความต้องการ
ซึ่งกันและกัน
     

 

มันก็เหมือนถูก ผูกโยง กันด้วยเชือก
มันอาจเป็นเชือกกล้วย เหนียวแน่นมัดใหญ่
ตราบใด ที่เชือกยังผูกโยงเราทั้งคู่
เรายังคงไปด้วยกัน


เราใช้ความอดทน

ในการดึงจับกระชับเชือกไว้
และลากจูง อีกฝ่าย ให้เข้ามาในพื้นที่ของเรา
เหมือนช่วงชิง อะไรบางอย่าง
 

ถ้าเชือกขาด
เราจะต่างกระเด็น และล้ม ไม่เป็นท่า


หรือ ถ้าใคร ปล่อยมือ ขึ้นมาดื้อๆแล้ว
อีกคน ยิ่งกระเด็นไปไกล
และรับแรงกระแทก ทั้งหมดนั้น โดยลำพัง

 

     
ชั้นยุติการดึงเชือก จนเค้าผ่อนแรงลงบ้าง
ชั้นเดินเข้าไปหาเค้า
และปล่อยเชือกลงเบาๆ
เวลาเชือก ออกจากมือไป
ร่องรอยยังมีอยู่
มือที่เคยกำ ยังคลายตัวได้ไม่ปรกติ
ชั้นเอง ปวดเมื่อยกับ ความอดทน
ส่วนเค้า จะโดนกระแทกขนาดไหน
ชั้นไม่แน่ใจ
รู้แต่ หากเค้า ฟกช้ำดำเขียว
เค้าคงยินดี ให้ชั้น เดินไปทายา ให้
  

 

  
ชั้น เพียง ปราถนาจะครอบครอง
ชั้น คิดว่า นั่นคือ สิทธิของชั้น
ชั้น แผ่ขยาย อาณาเขต ของตัวเอง
เพราะคิดว่า นั่นคือ สิ่งชอบธรรมของชั้น
เราต่างช่วงชิงพื้นที่กันเงียบๆ
หรือไม่ อีกฝ่าย ก่อกำแพงขึ้นมา
เพียงเพื่อ ต้องการปกปัก อาณาเขต ของตน
   

 

 
ชั้นเพียงแต่พบว่า
กำแพงมันสูง ยิ่งชั้นแผ่อาณาเขต กำแพงยิ่งสูง
ชั้นเดินกลับมา แล้วพบว่า
ชั้นเอง ยิ่งก่อกำแพง สูงกว่า
สุดท้าย พอเราทุบกำแพงลง
ดูเหมือนซากปรักหักพัง มันมากมาย
     

 

จริงๆแล้ว ช่วงเวลานี้
เป็นช่วงเวลาที่ดี
ที่ชั้น จะต้องเยียวยาตัวเอง
ชั้นว่า ชั้นเจอยาดี
  

 

 


ความรัก คือ ความเข้าใจ
ปราถนาดีต่อกัน 


เราจำเป็นต้องเรียนรู้ความปราถนา
และความต้องการ  ซึ่งกันและกัน

    
มันจะวิเศษขนาดไหน ถ้าเรา
แข่งกันทำความเข้าใจกัน


เข้าใจในความต้องการ และ ปราถนา ซึ่งกันและกัน
  

 

ยิ่งชั้นเข้าใจ คุณ
ชั้นยิ่ง รัก และปฏิบัติต่อคุณได้เหมาะสม


ยิ่งคุณเข้าใจชั้น
ชั้นจะยิ่งอบอุ่น


และยิ่ง พยายามเข้าใจและปฏิบัติ อย่างที่คุณต้องการ

 

  มันจะวิเศษ ขนาดไหน กัน
แค่คิด ก็หอมหวานแล้ว
  

 

 


หากแต่ ชั้นต้องฝ่าดงกิเลส
และอธรรม อันมากมาย ในตัวเอง
ออกมา ให้ได้ก่อน
ชั้นยังทำได้ ไม่ดี นักหรอก
ติดจะแย่มาก ด้วยซ้ำ

 

 


ตราบใด ที่ชั้นยังเป็นแบบนี้
และริจะรักอีก
ชั้นคงยิ่ง เจ็บปวด หนักกว่าเดิม สินะ   
 

 

 
ชั้นต้องเรียนรู้


ความรัก  ความเข้าใจ


มันคงไม่ยากเกินไป 
 

มันมีอยู่รอบตัวมากมาย


ชั้นอาจต้องเริ่มจากตัวเองก่อน  

 

การเริ่มต้นอะไร อย่างหนึ่ง มันยาก
แต่ ในเมื่อปลายทางมันหอมหวาน

และเป็นสุขนัก
ทำไม ชั้นจะไม่ก้าวออกไป    

 

นี่ ชั้นยังไม่ถึงมัน
แค่คิด เห็นภาพ
ก็เป็นความสุข แล้ว

 


ถ้าอยู่ตรงนั้น
จะเป็นสุข ขนาดไหนกัน

อ่านแล้วรู้สึกดีจังเลยครับ อ่านแล้วพยักหน้าและคิดถึงตัวเองตลอดเลย ผมเองก็ต้องแก้ไขอีกเยอะแฮะ.....

004383
30 ม.ค. 2550 เวลา 10:58 น.
เพิ่งอ่านตอนนี้ไปเมื่อคืนที่ผ่านมาเองค่ะ :)
คำว่าเอาใจเขามาใส่ใจเรา ให้เขาอยู่ในตัวเรา เราอยู่ในตัวเขา น่าจะสรุปสั้นๆได้มั้งคะ เรื่องความรักไม่ค่อยชำนาญเสียด้วย

ตอบคอมเมนท์เรื่องวันแห่งสติที่ศาลายา ไม่ได้ไปค่ะ แต่จะมีวันแห่งสติที่กทม.ทุกสัปดาห์ที่ 3 ของเดือน คือ สังฆะจะมาเจอกัน และฝึกปฏิบัติร่วมกันค่ะ
ในช่วงที่ภิกษุณีนิรามิสาอยู่เมืองไทย ท่านจะลงมาจากเชียงใหม่ นำภาวนาให้ค่ะ

ว่าแต่ ทราบข่าวจากไหนคะเนี่ย
000691
30 ม.ค. 2550 เวลา 11:04 น.
ใช่เลยค่ะ "ความเข้าใจ" สำคัญสุดๆ
001468
30 ม.ค. 2550 เวลา 11:39 น.
ขอบคุณสำหรับไดอารี่วันนี้

ทำให้ฉันเลือก "รัก" ได้อย่างแท้จริง
000473
30 ม.ค. 2550 เวลา 12:31 น.
จะดีมากกว่านี้ ถ้าสีมันอ่านง่ายกว่านี้

อ่านแล้วปวดตา แต่ใจความสบายใจ
000309
30 ม.ค. 2550 เวลา 16:49 น.
ยาวอีกแล้วววววววววว
แปะไว้ก่อนว่ะแก
เหอๆ
001443
31 ม.ค. 2550 เวลา 03:07 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic