คิด...ไม่ถึง

อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยเพียงใด
ดวงอาทิตย์ก็ยังคง
ขึ้นตอนเช้าและตกตอนเย็น

ฉันใดก็ฉันนั้น
เป็นธรรมชาติ

 

บางอย่างอาจเปลี่ยนแปลงได้
ขณะที่บางอย่างเพียงเคลื่อนไหว
แต่ไม่เคยเลยที่จะเปลี่ยนแปลง
คงเป็นความจริงที่แท้

 

พระสมณโคดมยังกล่าวไว้ว่า

 

เมื่อเราเรียนรู้ที่จะสงบจิตของเรา
เพื่อมองลึกสู่ธรรมชาติอันแท้จริงของสรรพสิ่ง
เราจะสามารถบรรลุถึงความเข้าใจอันเต็มเปี่ยม
ซึ่งจะสลายความโศกเศร้าและความทุกข์กังวลทั้งมวล
พร้อมกับบังเกิดความรัก
และการยอมรับตามความเป็นจริง

บัดนี้
พระสมณโคดมทรงเห็นว่า
ความรักและความเข้าใจ
เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
ปราศจากความเข้าใจย่อมไม่มีความรัก

( คือเมฆสีขาว ทางก้าวเก่าแก่
เล่มที่ 1 หน้าที่ 159 วรรคแรก ย่อหน้าแรก )

 


ชั้นไม่ได้เข้าใจผิด ไปจริงๆด้วย
ท่านสมณโคดมเองก็กล่าวตามนี้
ท่าน ติช นัท ฮันห์ จึ่งเขียนบอกมาอีกที


ประโยคบอกเล่า กับ คำวิเศษณ์
เหมือนหรือต่างกันอย่างไร
นอกจาก ประโยคบอกเล่าหนึ่งประโยค
ยาวกว่าคำวิเศษณ์ หนึ่งคำ แค่นั้นหรือ....
ชั้นว่ามันมีมากกว่า

 


สายแล้วอากาศยังดีอยู่เลย
ดีจนไม่อยากลุก
ถ้ายังหลับอยู่คงน่าเสียดายมาก

 

ถ้าประโยคนี้ เทียบกับคำว่า คิดถึง

ชั้นเลือกจะส่งสารด้วยประโยคนี้
เพราะมันมีอะไรที่มากกว่า
แน่นอน บางคนมองเห็น
ขณะที่ บางคนอาจมองไม่เห็น
ที่สำคัญก็คือ
ชั้นมองเห็น
เห็นว่ามันชัดเจน กว่า คำวิเศษณ์ คำเดียว

 


เมื่อความคิด เดินทางไม่ได้ และไปไม่ถึง
ชั้นชอบประโยคนี้
มาว่ากันต่อไปซิ

 

ทำไมความคิดถึงเดินทางไม่ได้
และทำไมถึงไปไม่ถึง

 

ความคิด เดินทางได้
เมื่อมันเริ่มต้นปรากฏ
นั่นคือ มันเริ่มออกเดินแล้ว
แต่ มันจะเดินไปไหน
มันเดินไปสู่ที่ ที่หนึ่ง
อาจไปถึงคนหลายคน หรือ คนคนหนึ่ง
หากมันไปถึงคนหลายคน คงไม่ใช่ปัญหาเท่าไหร่
หาก ถ้ามันต้องการไปถึงเพียง คนคนหนึ่ง
มันอาจเป็นปัญหา

 

ปัญหา ไม่ได้เกิดขึ้นตรง
มันจะไปไม่ถึง
ถ้า เรายอมปล่อยให้มันออกไป
กับตัวกลาง ที่เป็นรูปธรรมจับต้องได้แล้ว
มันคงถึงแน่นอน
แต่ปัญหา อาจเกิดขึ้นตรง
เราเริ่มคิดว่า
แล้วคนรับ เค้าจะรับ หรือจะเขวี้ยงมันทิ้งถังขยะ

 

โถๆ เจ้าความคิดถึงของชั้น
ชั้นไม่อยากให้เจ้าถูกโยนขว้างใส่ถังขยะ เสียเลย

 

บางที ปัญหา เลยหยุดอยู่ที่
เราคิด แต่ไม่ปล่อยให้มันออกไป
เพราะเรากลัว ที่มันจะไปถึง

 


ชั้น ก็กลัว
ก็ไม่กล้า
แต่ชั้นใช้วิธี
สาดมันออกไป
และไม่ติดตามผล

 

บางที ถ้าเราเก็บ มันไว้มากๆ
แล้ว ไม่สาดมันออกไปบ้าง
เราจะถึงขั้น สบถ กับตัวเองว่า

 

ห่ า เอ๊ย คิดถึง


แ ม่ ง คิดถึง เข้าใจมั๊ยวะ


เฮ้อ โค ตร คิดถึง เลย

คิดถึง เ ห้ - เ ห้ -

หรือ อะไร ที่มัน ดู น่ากลัว กว่านี้

 


ปล. บางคนอาจบอกว่า
คิดถึง ก็ไม่จำเป็น ต้องให้เค้าคิดถึงตอบนี่

 

 

ก็ มัน หวังไง


เข้าใจม๊ะ


มีอะไรมั๊ย

555

ตาย อดใจไม่ได้ (วันนี้ต้องเมนท์)

น่ารักดีนะวันเนี้ย

น่ารักดีมากเลย ^^
000309
27 ม.ค. 2550 เวลา 14:10 น.
so mixed feelings
003368
28 ม.ค. 2550 เวลา 12:03 น.
เราเคยรู้ซึ้งถึงอารมณ์ที่ว่า

"คิดถึงแทบขาดใจ"


ซึ่งจริงๆแล้วจะขาดใจก็เพราะ

ไปได้ไม่ถึงเหมือนคุณนี่ล่ะ

ปล. แต่ก็ยังไม่ขาดใจตายสักที :p

002076
28 ม.ค. 2550 เวลา 12:07 น.
คิดถึงนะ

อย่าเขวี้ยงคำคิดถึงของเราใส่ถังขยะหล่ะ
004045
28 ม.ค. 2550 เวลา 13:14 น.
มันก็คือ ความคิด ที่ไปไม่ถึง หุหุ
ฟาโกะ
28 ม.ค. 2550 เวลา 22:50 น.
เข้าใจหล่ะว่าคิดถึงจริง
โอ๊ว
อานุภาพรุนแรงยิ่งนัก
003125
29 ม.ค. 2550 เวลา 02:40 น.
อ่านเล่ม 1 จบแล้วว
000691
29 ม.ค. 2550 เวลา 10:19 น.
มันเป็นอะไรที่สุดพลังมากๆ
เอ็ม
9 ก.พ. 2550 เวลา 20:58 น.
เฮ๊ย....

เอ็ม


ไหนวะ

002389
10 ก.พ. 2550 เวลา 23:17 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic