แถกที่เหลือ

จริงๆชั้นว่า ในนี้เนี่ยแหล่ะ
ความลับของชั้นแล้ว
ปรกติ ชั้นไม่ค่อยรำพึงรำพันอะไรกับใครหรอก
ยกเว้น ชั้นจะป่วงมาก จนไม่ปรกติ
ซึ่งส่วนมาก หวยจะออกกับ เพื่อนสนิท เท่านั้น

 

ในนี้ เนี่ย เป็นสถานที่ ที่ชั้นรำพึงรำพันมากกว่าปรกติ
ตอนแรก ชั้น กะว่าจะไม่เล่น แถก อะไรนี่ หรอก
แต่เอาน่า ชั้นว่า มันก็เหมือนกับไดวันนึง

 

แถก ที่ 2
ชั้นเคยทำผิดมากกับครูท่านหนึ่ง
ตอน ป. 5 เท่านั้นเอง
สมัยก่อน ชั้นว่าชั้นเป็นเด็กมีปัญหา
ใครขัดใจอะไร ไม่ได้
ยิ่งมาสั่งมาสอนในจังหวะที่ไม่ถูกใจ
และทำให้ ธารกำนัล จับจ้องชั้น
ชั้นจะองค์ลง ทันที

 

ชั้นพูดกับ ครูท่านนั้น ด้วยน้ำเสียงและกิริยาไม่ดี
ต่อหน้าเพื่อนทั้งห้อง
ครู ตำหนิมาว่า " เธอจะใช้ชีวิตอยู่คนเดียวบนโลกนี้ไม่ได้นะ"
" มนุษย์เป็นสัตว์สังคม "
ชั้นตะโกนตอบไปด้วยความโกรธมากว่า
" ได้ ทำได้ทำไมจะไม่ได้ล่ะ "
คุณอ่านไม่ผิดหรอก เรื่องนี้ คือ ป.5 ไม่ป.5 ก็ ป.6 นี่ล่ะ
คุณครูท่านนี้ ไม่ว่า ไม่ตำหนิอะไรชั้นต่อจากนั้นเลย
ครูเป็น ครูประจำชั้นของชั้นด้วย
ครูแค่เขียนลงไปในสมุดพก ปลายเทอมว่า
" เป็นเด็กร่าเริง แต่ขี้น้อยใจ และใจน้อย"
ตอนนั้นชั้นอ่าน แล้วชั้นบอกตัวเองว่า
" เชอะ ชั้นเนี่ยนะ ขี้น้อยใจ ใจน้อย "
แต่ตอนนี้ ชั้นรู้แล้วว่า ครูพูดจริง จริงๆซะด้วย

 

ไม่ต้องห่วงนะคะ
เพราะเวรกรรมได้ตามชั้นทันไปเรียบร้อยแล้ว
หลังจากนั้นไม่นาน
เพื่อนๆ เริ่ม ไม่พูดไม่คุย ไม่เล่นกับชั้น
จากที่เคยเป็นหัวโจก วิ่งนำคนทั้งห้อง
ชั้นเหลือเพื่อนที่เงียบที่สุดในห้อง
ที่ยังยอมเป็นเพื่อนกับชั้นต่อไป แค่คนเดียว
แถมโดนเป็นปีๆ เลยด้วยล่ะ
ช่างเป็นเด็ก ป.5 ที่น่าสงสาร สมเพช และสมน้ำหน้ามากๆ

 

ทุกวันนี้ ชั้นยังรู้สึกผิด บาป
และอยากไป กราบขอโทษ ครูท่านนี้ อยู่จริงๆ
แต่ติดที่ มันเป็น โรงเรียนประถม
ที่ไม่เคยชินกับการเดินเข้าไป มานานมากแล้ว
ชื่อคุณครู ก็เลือนลางเต็มที่

 


โอเคๆๆ  ชั้นว่า มันหนักเกินไป
เอาเรื่อง เบาๆไร้สมองบ้างละกัน

 

แถก  ที่ 3
ตั้งแต่ เริ่มต้นเกเร ตอนป.5 เป็นต้นมา
คะแนนชั้นก็ดิ่งลงเหว ไปอยู่เกือบรั้งท้ายห้องตลอด
จากที่ไม่ใช่นักเรียนดีเด่นอยู่แล้ว
ก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรดีมากขึ้นทุกที
มันลามปามมาจนถึง ม.2 และไม่มีทีท่าจะดีขึ้นสักนิด
จนกระทั่ง

 

ชั้นไปมีเรื่อง กับเด็กผู้ชายคนนึง ในห้อง
เกือบจะได้ ฟาดปากกัน ดีที่ เพื่อนดึงกันไว้ทัน
สมัยนั้น เด็กคนนี้ ค่อนข้างเรียนเก่ง
เพื่อนๆ ชื่นชม กันในระดับหนึ่ง

 


แต่ประหลาดแท้
หลังจากนั้น ชั้นกับเริ่มรู้สึกทีละนิดว่า

 

ใจมันเต้น ตุ๊มๆต่อมๆ ตุ๊มๆต่อมๆ โอ๊ยใจเต้น ได้...ว่ะ
ช่วงนั้นชั้นไม่เข้าใจ ว่ามันคืออะไร
รู้แต่ เอ๊ะทำไม หันไปทีไร ต้องอยู่ในสายตา
ได้ยินเสียง เงยหน้าก็เห็น
ชั้นเริ่มคิดเอาเองว่า
ทำยังไง จะให้เค้ามองเห็นวะเนี่ย

 

อ้อ เค้าเรียนเก่ง ว่ะ.... ชั้นคิดเอง เออเอง
เอาวะ ถ้ากรูเก่ง เผื่อจะอยู่ในสายตาบ้าง

 

แล้วชั้นก็เริ่มอ่านหนังสือ
วิชาแรกที่ หยิบคือ พระพุทธศาสนา
บอกกับตัวเองว่า เอาวะ เอาฤกษ์เอาชัย

 

ไม่น่าเชื่อที่สำเร็จ
คะแนนชั้น ถีบพรวด มาอยู่ ที่ 3
ท่ามกลาง สายตาไม่เชื่อของคนทั้งห้อง
และหลังจากนั้นไม่นาน ชั้นก็คว้าที่ 1 มาไว้ในครอบครอง

 

แต่ ไอ้เด็กคนนั้น คะแนนมันดิ่งลงเหว ไปเรื่อยๆ
ล่าสุดที่ได้ยิน ชั้นก็ไม่แน่ใจว่า จะเรียนจบรึยัง

 

อ้อ สุดท้ายเราแยกกันเรียนคนละที่
และ ก็ไม่มีเพื่อนคนไหนรู้เลย จนป่านนี้ว่า
คะแนนชั้นดีขึ้นมาได้อย่างไร

 

 

แถก ที่ 4
ถึงแม้ชั้นจะเรียนดีขึ้น
แต่ วิชาที่เข็นไม่ขึ้นเอาซะเลย ก็คือ เลข ค่ะ
แม่ชั้น เป็นแม่ดีเด่น อยากให้ลูกเก่ง
ต้องให้ลูกเรียนพิเศษ แกไม่รู้เลยว่า
ร้อยละ 80 เปอร์เซนต์ ถ้าไม่โดด ชั้นก็ไปนั่งเล่นค่ะ
เด็กเลวจริงๆ มีอะไรดีบ้างเนี่ย

 

มีอยู่วันหนึ่ง ก็ไอ้ตอน ม.5 เนี่ยแหล่ะ
แม่ชั้น หา ครูมาสอนพิเศษที่บ้านได้
เป็นรุ่นพี่มหาลัย ที่อยู่ใกล้บ้าน
ได้รับการการันตีมาแล้ว จากแม่ๆละแวกข้างเคียงบ้านว่า ดี

 

วันหนึ่ง พี่ขาวตี๋ ใส่แว่น คนนี้มาที่บ้าน
และขอให้เอาหนังสือเลขลงมาให้ดู
ชั้นวิ่งจู๊ด หลับหูหลับตา หยิบไปเล่มหนึ่ง สะบัดสะบิ้งเล็กน้อย
เพราะ ไม่อยากเรียนว๊อยยยย
ในใจตอนนั้น เห็นหน้าพี่ แล้วคิดว่า
อี๋ ขาวซีดเป็นไก่ต้ม วันๆเอาแต่เรียนล่ะสิ ชิ......

 

แต่ชั้นดันหยิบ หนังสือ เลขม.4 ลงไป
พี่แกเลยบอกว่า เอาเป็นว่า เริ่มเรียนตั้งแต่ ม.4 เลยละกัน
ตึง................................จะบ้าเหรอคนไม่อยากเรียนนะ

 

แล้วชั้นก็ ต้องรื้อ วิชาเลข ใหม่หมดตั้งแต่ ม.4
แต่ ไม่น่าเชื่อ ชั้นกลายเป็นเข้าใจ ทะลุปรุโปร่งไปเลย
ถ้าไม่ได้พี่คนนี้ ป่านนี้ ชั้นคงเรียนไม่จบมหาลัย แน่ๆ

 

สุดท้าย ชั้นเอนท์ติด มหาลัยเดียวกับพี่คนนี้
วันไหนที่ได้ไปมหาลัยพร้อมกันตอนเช้า หรือกลับด้วยกันตอนเย็นละก็
คุณเอ๊ยยยยยยยยยยยย
ชั้นจะเดินยิ้ม หน้าบาน จนเพื่อนๆมันรู้กันทั้งคณะ 555

 

แต่ พี่เค้าขยะแขยงชั้น อย่างสุภาพทุกครั้ง
เวลาชั้นพยายาม ทำตาวาววับใส่
จนชั้นสมเพช ตัวเอง และสงสารชะตากรรมพี่เค้า
และเลิกราไปเอง ค่ะ...555

 


แถก ที่ 5


คุณรู้มั๊ย ชั้นมาอยู่ในโลกออนไลน์ ได้ยังไง
ชั้นมา รู้จักจนเป็นเพื่อนกันในชีวิตจริง กับหลายๆคน
จากการรู้จักกันใน โลกออนไลน์ นี้ได้อย่างไร

 

มันเป็นเพราะคน คนหนึ่ง
ซึ่ง เป็นผู้ชาย อีกแล้ว.......................

 

ชั้น หาที่เรียนพิเศษให้น้องสาว
แล้วก็ไปเจอคนๆหนึ่ง มาตอบกระทู้ว่า เค้าสอนอยู่

 

ชั้นพา น้องไปเรียนพิเศษ กับเค้า
น้องชั้น เรียนได้ไม่กี่ครั้ง มันก็โดดๆๆๆ จนชั้นไม่รู้จะทำไง

 


หลังจากนั้น ชั้นก็พบว่า ตัวเอง วนเวียนอยู่ในโลกนี้
นานๆ ชั้นถึงจะเผอิญเจอเค้าบนโลกใบนี้
ชั้น หันมาฟังเพลงมากขึ้น ...
โดยเฉพาะ บางเพลงของบางวง......................
ก้าวเท้าเข้าสู่ โลกอีกด้านหนึ่งที่ชั้นไม่เคยรู้จัก

 

จริงๆแล้วชั้น เดินมาทางสายวิทยาศาตร์ ตลอด
มีก็แค่ ไอ้การชอบฟังเพลง
ที่เหลือ ไม่รู้อะไรเลย วาดรูปไม่เป็น ตกศิลปะ เล่นดนตรีไม่ได้

 

แต่ ชั้นรู้สึกตัวอีกที ก็พบว่า ตัวเอง เดินมาอยู่ในโลก
พูดคุยกันอีกภาษาหนึ่ง
ภาษาที่ เพื่อนๆ มัธยม มหาลัย ของชั้น ไม่ถนัดเท่าไหร่

 

ถึงชั้นจะเจอเค้าจาก  เส้นทางนี้
แต่ เอาเข้าจริงๆ ชั้น รู้จักเค้าในนี้น้อยมาก
เราพบกันบนโลกเส้นใยแก้วนำแสงนี้ นับครั้งได้

 

เราคุยกันไม่กี่ครั้งต่อปี.....
เราเจอกัน ยิ่งน้อยกว่าที่เราได้คุย

 

ทุกครั้งที่ จะกดโทรศัพท์ ทุกวันนี้ชั้นยังคิดแล้วคิดอีก
นึกแล้วนึกอีก ว่าจะคุยอะไร โทรไปเพราะอะไร
ทุกวันนี้ ก็ยังเป็นแบบนี้

 

ไม่น่าเชื่อเลยว่า เกือบ 4 ปีแล้ว ที่เรารู้จักกัน
ไม่น่าเชื่อเลยว่า ความสัมพันธ์ ที่หละหลวม
มันยังจะค่อยๆคืบคลาน กระดึ๊บๆ ต่อมา และต่อไปได้

 

สุดท้ายนี้
ชั้นเองก็ยังไม่รู้ว่าจะลงเอยได้อย่างไร

 

และที่ชั้นจะยอมบอกคุณก็คือ


เค้าคนนี้

คือคนที่ ชั้นพร่ำเพ้อ พรรณนาเศร้า  เหงา หงอย เหี่ยว
จนพวกคุณ รำคาญชั้น ปนระอา กันไปหมด

 

และ เค้าคนนี้ เป็นคนละคน
กับคนที่ชั้น เพิ่งจะลดระดับเค้า
จากฐานะคนรัก ลงมาเป็น เพื่อนกัน

 

 

จบแล้วค่ะ ทำไมมันมีแต่เรื่องผู้ชายมากมายวะเนี่ย
แต่ คว้าน้ำเหลว ตลอดเวลา...555

 

 

เอ่ออออ ไม่เจอกันนาน มีเรื่องอัพเดทซะแล้วรึนี่ผึ้ง...
001834
17 ม.ค. 2550 เวลา 01:46 น.
ไม่อยากจะเชื่อว่าพี่น้ำผึ้งจะยอมอัพเทค
นึกว่าจะแกล้งมึนๆลืมๆไปซะแล้ว
004045
17 ม.ค. 2550 เวลา 01:55 น.
แทคที่1หายไปไหนหว่า
004045
17 ม.ค. 2550 เวลา 01:56 น.
เรื่องที่สี่นี่
ทำให้ผมยิ้มกว้างๆ เลยคับ

แอบปลื้มจังเลยอ่ะ
003125
17 ม.ค. 2550 เวลา 12:52 น.
: ]
000717
17 ม.ค. 2550 เวลา 13:24 น.
จบแล้ว?

แอบเสียดายแฮะ

อ่านเพลิน
000309
17 ม.ค. 2550 เวลา 15:51 น.
^
^
จริงด้วยชอบเรื่องกุกกิ๊กตอนเรียนอะ
ไก่อะโง่คณิตตั้งแต่เด็กจนโตเลยอะขุนไม่ขึ้นขึ้นแต่น้ำหนัก
004416
17 ม.ค. 2550 เวลา 22:57 น.
อ่านเพลินเลยแฮะ มีเรื่องน่ารักๆเยอะนะเนี่ย ^ ^

จริงๆแล้วไป ขอโทษครูตอนนี้ก็ไม่สายนะครับ
004383
18 ม.ค. 2550 เวลา 00:36 น.
5555+++

อ่านเพลิน เกินห้ามใจ อิอิ

อ่านแล้วรู้สึกดีนะคะเนี่ย
000559
18 ม.ค. 2550 เวลา 01:37 น.
:)
ฟังคุณวาสนามาจัดที่ yesindie.com ทุกวันศุกร์ตอนห้าทุ่มคะ

ช่วงอื่นๆ ไม่สามารถฟังได้ เพราะวิทยุรับไม่ได้คะ แง๊
001880
18 ม.ค. 2550 เวลา 09:18 น.
อดีตเด็กเอาเรื่องนะเนี่ย
เอิ๊กๆ
004154
18 ม.ค. 2550 เวลา 16:29 น.
เปนไดอารี่หน้านึงที่ชั้นยอมอ่านจนจบ 555
001443
18 ม.ค. 2550 เวลา 17:08 น.
เป็นเรื่องของผู้ชาย แม้จะคว้าน้ำเหลว แต่ฉันเชื่อคะ ว่าสิ่งที่คุณได้ไม่เหลวตามแน่ๆ นั่นคือประสบการณ์ที่ได้เรียกว่า "รักเป็น" ไงคะ จริงไหม๊

000890
18 ม.ค. 2550 เวลา 18:13 น.
วีระกรรมเยอะจริงๆ
toon
19 ม.ค. 2550 เวลา 09:36 น.
อ่านะ ... นั่นดิ อ่านไป อ่านมาทำไมถึงมีเรื่อง ผู้ชายเยอะจังว่ะแก

อิอิ
002834
20 ม.ค. 2550 เวลา 20:35 น.
ชีวิตวัยเรียนสุดยอดจริงๆค่ะ
000691
22 ม.ค. 2550 เวลา 11:06 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic