เด็กหญิง และ เด็กชาย

ชั้นเดินผ่านมุมนี้อยู่หลายครั้ง
วันหนึ่งชั้นพบกับหนังสือ ที่แปลกตา
ชั้นไม่เคยเห็นมัน
ถูกวางอยู่ตรงนี้มาก่อน

 

หากแต่บางอย่างคุ้นตานัก
ชั้นเปิดอ่านทีละหน้า
อ่านย้อนกลับไปมา

 

นิทาน บางคนบอกว่า มันก็เป็นแค่ นิทาน
นิทาน บางคนบอกว่า มันก็เป็นแค่ จินตนาการ
นิทาน บางคนบอกว่า มันก็เป็นแค่
ความใฝ่ฝัน ที่ไม่มีอันเป็นจริง

 

นิทาน เพราะคนเหล่านั้น ไม่เคยรู้
เค้าจึงรับรู้ ได้เพียงว่า มันเป็นแค่ นิทาน
เท่านั้น

 

หากแต่ นิทาน คือเรื่องเล่า
ผู้ไร้ซึ่งจินตนาการ
ยากนักที่จะรู้ว่า
เรื่องเล่านั้น เล่าจากเรื่องจริง

 

ชั้นเปิดอ่านทีละหน้า กลับไปกลับมา
วนเวียนอยู่หลายครั้ง

 

ชั้นไม่รู้หรอกว่า
ที่ตรงนี้คืออะไร
ตัวละครเหล่านี้ มันมีชีวิตจริง
ในทุกหน้าที่เปิดอ่าน
มันออกมากระโดโลดเต้นตรงหน้า
ทั้งเสียงหัวเราะ และความสุข
คราบน้ำตา และความคิดถึง
ทีไม่อาจบรรยายถึงความมากมายของมันได้

 

ใช่แล้วมันไม่ใช่เรื่องจริงของชั้น
จะหาเหมือนคงได้ไม่
ชั้นเริ่มเถียงและโต้แย้ง
ขณะที่ตาอ่าน หูซึมชับ
เสียงที่คลอเคลียมา

 

ชั้นจึงเริ่มต้นบ้าง
บางอย่าง มันไม่เหมือนกัน
ขณะที่ บางอย่างใกล้เคียงนัก

 

ทุกอย่างบนโลกใบนี้
ไม่มีอะไรเหมือนกันไปได้หมด

 

เรื่องราวที่แตกต่าง
ปลายทางจะต่างออกไปมั๊ย
ไม่มีใครตอบได้


..........................................................................

................................................................

.................................................

...............................

...............

.......

...

.

 

ชั้นเป็นเหมือนเด็กหญิงคนนั้น
หากแต่มันไม่เหมือนกัน
ตรงที่ชั้นปราถนา ให้เด็กชาย ถามไถ่อะไรชั้นบ้าง


หากแต่ มันดูว่างเปล่า เลือนราง เหลือเกิน


หรือเด็กชายเป็นเหมือนดวงวิญญาณ
หรือสสารจำพวกของไหล
ไม่มีผู้ใด สามารถ ควบคุมสิ่งเหล่านั้นได้

 

.............

ชั้นไม่เหมือนเด็กหญิงคนนั้นหรอก
ตรงที่ ชั้น มีคำตอบ จะบอกเด็กชาย
หากแต่เค้าไม่เคยเอ่ยปากถามเลย

............

 

ใครว่า

เด็กหญิง มีความสุข กับอะไรง่ายๆ
อันที่จริง เป็นแบบนั้นเพียงส่วนนึง

 

................................

..................

..........

...


ส่วนนั้นจะง่ายดายมาก


หาก เด็กหญิง ได้เห็นเด็กชายบ้าง
ได้ยินเสียงเด็กชายบ้าง
ความสุขก็เกิดขึ้นอย่างง่ายดาย เหลือเกิน

 

...

................

......................................

.......................................................

 

 

เรื่องของเราไม่เหมือนกันตรงที่
เด็กชายไม่เคยพยายามที่จะเข้ามา
เค้า ไม่เลยที่จะมาเดินผ่านรั้วนี้บ่อย
นานเท่านาน ที่เด็กสาวจะเห็นเพียงเงา เท่านั้น

....................


แต่แค่เงา เด็กสาวก็ดีใจแล้ว

..........................

 

...

...........

........................

 

 

เด็กชายผู้ไม่ยืนอยู่ข้างรั้ว

..........................................

..........................................


หากแต่เด็กสาวเอง ที่พังรั้วนั้นออกมา

 

......................

............

...

 


ชั้นเป็นเด็กสาวที่ทะลายกำแพงออกมา
แล้วพบกับความว่างเปล่า
บางครั้งมีเพียง เงาดำ ที่คุ้นตา
เงา ก็เหมือนกันไปหมด
หรือชั้น ติ๊ต่าง เองว่าคุ้นตา

 

.........

....

.

 

 

ไม่หรอก ไม่มีอะไร ว่างเปล่า
หลายสายตาจับจ้อง

 

 

เด็กสาวออกมาทำไม

 

 

เด็กสาวยืนมึนงง
กับความเวิ้งว้าง ข้างหน้า
เธอเจ็บปวดกับอะไรบางอย่าง
น้ำชนิดหนึ่งค่อยๆไหลออกมาช้าๆ
นอกจากเธอจะเจ็บปวดภายในแล้ว


เธอยังพบว่า


ผู้คนเริ่มขว้างปาก้อนหินใส่เธอ
เธอเจ็บปวดมากขึ้นไปอีก
เมื่อเธอพบว่า
บางคนนั้น เป็นคนที่คุ้นเคย

............................

...................

..........

...

 

............................................

เด็กสาวควรจะหันหลังกลับ
กลับไปๆ หันกลับไป
เสียงหนึ่งลอยมา
คำพิพากษา จากแหล่งที่มาของก้อนหิน
กลับไปซะ กลับเข้าไป
อยู่ข้าง เด็กหนุ่มอีกคน

..........................................................

 


มีแต่ความนิ่งเงียบของเด็กสาว
เธอยังคงยืนอยู่ที่เดิม

 

ไม่..................


เธอ ตะโกนตอบก้องดัง... ในใจ

 

 

ชั้นไม่กลับ ชั้นรู้แล้วว่า ไม่มีประโยชน์อะไร
ต่อให้ชั้นยืนเดียวดายอยู่ตรงนี้
เหน็บหนาวในความว่างเปล่า
กับเรื่องราว ที่ดูเป็นอากาศธาตุ
ชั้นก็ ขอยืนอยู่ จนรู้แน่ชัดว่า
ที่นี่ มันว่างเปล่าจริงๆ

 

 

ชั้น เดินกลับไปในสวนนั้นไม่ได้
ในนั้น มีจินตนาการ ล่องลอยอยู่
นอกเหนือไปจากความสุขของตัวชั้นเอง
มันยังทำร้ายชั้น
และ ทำร้ายเด็กหนุ่มคนนั้น โดยไม่รู้ตัว

 

 

ไม่ต้อง มีคำพิพากษาจากก้อนหิน
ชั้นเองก็เจ็บปวด กับความผิดนี้มากพอ

 

 

ในสวนด้านหลังนี้
หากไม่มีใครอีกคนหนึ่ง
มันก็เป็น เหมือนภาพฝันที่คอยหลอกหลอน
ชั้น ...  เท่านั้น

 

..............................................................................

   ....................................................................

       ..........................................................

      ........................................

     .......................

...........

.....

..

.

ใครจะว่า
ชั้นช่างจินตนาการ
ก็ว่าไปเถิด
ขอแค่ ... อย่าพูดให้ชั้นได้ยินก็พอ

 

..............

 

โปรดอย่าโยนก้อนหินมาอีกเลย
ชั้นเจ็บปวดมากพอแล้ว

โปรดอย่าก้อนหินมาอีกเลย
ชั้นได้รับโทษสาหัสแล้ว

โปรดอย่าขว้างก้อนหินมาอีกเลย
ชั้นกลับเข้าไปไม่ได้จริงๆ

โปรดอย่าขว้างก้อนหินมาอีกเลย
ชั้นทำร้ายใครต่อไป ไม่ได้อีกแล้ว

.......................................................................

..............................................

.........................

........

 

โปรดอย่าขว้างก้อนหินมาอีกเลย


โปรดอย่าขว้างก้อนหินมาอีกเลย


โปรดอย่าขว้างก้อนหินมาอีกเลย

 

 

ผมคงไม่เปิด หรอกครับ
อ่านที่คุณ เขียนแล้ว ก็รู้สึกดี ที่ ข้อความที่ผมเขียน เป็น แรงบันดาลใจให้ใครสักคนเขียนอะไรออกมาก จากใจ

ขอบคุณที่ ส่ง มา บอก ยังไงถ้าจะ ทำ link มาที่ไดผม ยินดีครับ : )
002475
27 ธ.ค. 2549 เวลา 11:19 น.
ขอบคุณจริงๆ : )
002475
27 ธ.ค. 2549 เวลา 11:19 น.
นิทานเรื่องนี้ เข้าใจยากจัง สงสารเด็กหญิง :)
000691
27 ธ.ค. 2549 เวลา 20:35 น.
พอดีผ่านมาอ่ะค่ะ เลยแอบมาอ่าน

เปนนิทานที่ชวนคิดมากๆเลยนะคะ

เรากว่า การเปนคนชั่งฝันมันไม่ใช่สิ่งที่ผิดเลยนะคะ

เพราะบางที การอยู่ในจิตนาการ ก้อทำให้เรามีความสุขได้บ้างเหมือนกัน

ความเปนจิง...บางทีมันก้อโหนร้ายเกินกว่าที่จะรับได้...จิงมั้ยคะ?

สู้ๆนะ*

เทคแคร์ค่ะ*
003637
27 ธ.ค. 2549 เวลา 22:29 น.
อ่านแล้วเหนื่อยนะคะนี่ต้องคิดด้วยไม่ถนัดคิดอะค่ะ คนสวยงง
004416
28 ธ.ค. 2549 เวลา 00:46 น.
ไม่ได้ช่างจิตนาการหรอกครับ

การจิตนาการเป็นสิ่งที่ดี และมันทำให้โลกของเราหมุนไป

แล้วก็ก่อนจะจบCommentนี้ สวัสดีปีใหม่ครับ

ร่ำรวย สุขภาพแข็งแรง ความรักสมหวัง การงานก้าวหน้า นะครับ
004383
31 ธ.ค. 2549 เวลา 21:16 น.
happy new year นะผึ้ง

มีความสุขมากนะ...กินเยอะๆหน่อย

อย่าผอมมากไป...อิจฉาๆ 555
001785
1 ม.ค. 2550 เวลา 13:58 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic