เธอเห็นท้องฟ้า . . . นั่ น ไ ห ม

ชั้นเปิดบันทึกหน้าเก่า
แล้วพบอะไรบางอย่าง
พบว่า มันอยู่ตรงนี้มานานแล้ว
และมันไม่เคยไปไหนเลย

...........................................................................
8/11/05

16.58

สตาร์บัคส์ ปิ่นเกล้า

เก้าอี้นวม Hot Vanilla Grand Late

ริมกระจก เพลงแจ๊ส

เจ้าหงิญ สีชมพู

 

ท้องฟ้าเป็นสีหม่น...กำลังร้องไห้อยู่

บางบรรทัดที่ผ่านตา

 

เธอ ... คือความทรงจำของฉัน

ที่สวยงาม และ นอนนิ่ง

เป็นตะกอนที่เกาะกันบางเบา

และ ลอยฟุ้งขึ้น

เมื่อวันที่ท้องฟ้า เป็นสีฟ้า

ใช่แล้ว ... การพบกัน ... จากลา

เป็นสิ่งไม่เที่ยงแท้ . . . แ น่ น อ น

......................................................................................

ยามเรากลับไปอ่านบันทึกหน้าเก่า
เราพบ ความทรงจำมากมาย
บางครั้ง มันมากซะจน
ดูเหมือน มันจะ เป็นจริง


.......................................................................................


เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม...
ฉันเก็บเอาไว้ให้เธอ
และจะเป็น เช่นนั้น ... เ ส ม อ

ถนนสายนั้นที่ทอดยาว
มีเรื่องราวของ ค ว า ม เ ป็ น จ ริ ง
มีเงาไม้เอาไว้ให้พักพิง
มีให้เธอเอาไว้ยามอ่อนล้า

เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม
เห็นเงาของเมฆรึเปล่า
ทะเลสีครามที่ทอดยาว
เห็นความรักฉัน . . . บ้างไหม

...........................................................


ชื่อเพลง  ...  เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม
เนื้อร้อง  ...  วรรธนา  วีรยวรรธน
ทำนอง   ...  วรรธนา  วีรยวรรธน
เรียบเรียง ... สมศักดิ์  ผาสุขธรรม
คณะ      ...  ทีโบน


...........................................................

 

วันนี้ ชั้นตื่นขึ้นมา พร้อมๆ กับเพลงนี้
ชั้นเคยสงสัยตัวเอง อยู่เหมือนกัน
ว่ามี ไมโครชิปหรือเครื่องรับส่ง คลื่นความถี่อะไร ฝังอยู่ในตัวรึเปล่า
หลายต่อหลายครั้ง ที่ชั้นมักตื่นขึ้นมากับเพลงบางเพลง
รวมถึง หลับไปพร้อมๆกับมีเพลงอะไรคลอๆอยู่
นอกจากนี้ บางที ขณะเดิน นั่ง กิน นอน
ก็มักจะมีเพลงบางเพลง ดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว

 

แต่วันนี้ ชั้นตื่นขึ้นมาพร้อมกับเพลง เพลงนี้
มันทำให้ชั้น หวนคิดถึง วันหนึ่ง . . .
มีวันนึง ที่ชั้นได้ไปอยู่ในคอนเสริต์ ที่ชั้นได้ฟังเพลงนี้แบบสดๆ
ชั้นเชื่อว่า หลายต่อหลายคน คงรักตกหลุมรักเพลงนี้ ไม่น้อย
หลายคน ผังแล้วคิดถึง ทะเล
คิดถึง ท้องฟ้า เมฆ คลื่น ลม หาดทราย
คิดถึงความสุข ของทะเล

 

แต่วันนั้น วันที่ชั้นฟังเพลงนี้ แบบสดๆ
ชั้นพบว่า ตัวเอง ทิ้งตัวดำดิ่งลงไปในอะไรสักอย่าง . . .

 

เธอเห็นท้องฟ้านั่นไหม
เธอเห็น มัน บ้าง รึเปล่า . . .

 

ใคร บางคน ไม่เห็นด้วยกับการกระทำของชั้น ในครั้งนี้
เค้าบอกว่า ชั้นแค่กำลังอยากได้ ในสิ่งที่ชั้นไม่เคยสัมผัสได้มาก่อน

 

แต่สำหรับชั้น แล้ว มันไม่ใช่
เพราะครั้งหนึ่ง ชั้นเคยตัดสินใจออกเดินจากที่ตรงนี้
ชั้นตัดสินใจ เปิดหน้าต่างออก
ผลักประตูบานนั้น แล้วก้าวเดินออกไป
ชั้นคิดว่า ทุกอย่าง คือ เบื้องหลัง
และชั้นจะเก็บ อะไร เหล่านั้นไว้ ในที่ดีๆ
ที่ๆ ควรอยู่ ณ.ตรงนั้น

 

ชั้นพบว่า ชั้นได้ทำเช่นนั้นแล้วจริงๆ
ชั้นออกเดิน โดยทิ้ง หรือวางอะไรบางอย่างเอาไว้ ตรงนั้น
ชั้นออกเดินไป เพียงลำพัง

 

โลก มันกว้างใหญ่ สดใส
ชั้นได้เรียนรู้อะไรดีๆมากมาย
ได้พบคนดีๆ มีประสบการณ์ดีๆ และมันดีมากๆ
มีอะไรอีกมากมายให้ชั้นได้เก็บเอาไว้ บนทางที่ชั้นเดิน ผ่านมา

 

แต่แล้ว ชั้นก็พบว่า . . .
อะไรบางอย่างนั้น เราไม่สามารถ ทิ้งไว้ เบื้องหลังได้จริงๆหรอก...
ที่สำคัญ คือ มันชัดขึ้นทุกวัน

 

จริงๆแล้ว มีเหตุผลมากมาย ให้ชั้นตัดสินใจหยุดเดิน
ไม่ใช่ เหตุผล เพียงหนึ่งเดียวนี้หรอก

 

ชั้นค้นพบว่า ชั้นกำลังทำผิดอยู่
ผิดเพราะชั้น กำลัง ไม่รู้ ในอะไรบางอย่าง

 

บางคน บอกว่า ผู้ไม่รู้ ย่อมไม่ผิด
แต่ถ้า ผู้ไม่รู้ ได้กระทำ สิ่งที่เรียกว่า ความผิด ลงไปเล่า
จะเรียก สิ่งที่เกิดขึ้น นั้น ว่าอะไรดี

 

ชั้นพบว่า การออกเดินของชั้น
นอกจากความสุข ที่ชั้นและใคร ได้รับแล้วนั้น
ในนั้นมีอะไร ซ่อนอยู่
ไม่มีรูป รส กลิ่น เสียง
เหมือนไม่มีตัวตน
หากแต่ กลับสัมผัสได้
และมันชัดขึ้นในทุกวัน

 

ชั้นพบว่า มีบางอย่างผิดพลาด
ใช่มันผิดพลาดจริงๆ
และ ชั้นเอง แหล่ะ ที่เป็นผู้ก่อ

 

ชั้นรู้ว่า ชั้นจะเดินต่อไปก็ได้
ชั้นรู้ดีว่า จะต้องเดินอย่างไรต่อไป ดี
แต่ ชั้น ไม่อยากเดิน
ไม่ใช่ว่าขาไม่มีแรง หรือสมองไม่ได้สั่ง
แต่ชั้น เดินต่อไปไม่ได้ จริงๆ

 

ชั้นอยู่บน ความไม่รู้
บนความไม่รู้ ชั้นกลับรู้ว่า
มีอะไรบางอย่างผิดพลาด
ชั้นทำผิด ผิดต่อใครบางคน
ผิดต่อใครอีกหลายคน
และที่สำคัญ ชั้นทำผิดต่อตัวเองอยู่

 

ชั้นตัดสินใจ หยุดเดิน
มีใครบางคนหัวทิ่ม
ขณะที่ ชั้นเอง ก็หกล้มลงไปด้วย

 

ชั้นแค่รู้สึก ว่า ถ้าชั้นเดินต่อไป
จะมีอะไรผิดพลาด มากไปกว่านี้

 

ใครบางคนบอกว่า มันเป็นแค่ ความรู้สึกเท่านั้น
ใช่ . . . แต่มันเป็นความรู้สึก ที่ ผิด

 

ถ้าจะ ถามว่า ผิดอย่างไร อะไรเล่าที่ผิด
ชั้นเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน
ชั้นไม่รู้ . . . คงเป็นคำตอบที่ดีที่สุด
อย่ามาคาดคั้นอะไรชั้นเลย
อย่าเพิ่ง บังคับ ให้ชั้นทำอะไรที่ถูกต้อง
เพราะ ชั้นไม่รู้ จริงๆ
ว่าอะไรที่ถูก  อะไรที่มันถูกจริงๆ
ชั้น รู้เพียงแค่
ตอนนี้ มันผิด เท่านั้นเอง

 

เบื้องหน้าที่คุณเห็น
ต่างจากเบื้องหลังที่เป็นอยู่
ชั้นได้รับโทษนั้นแล้ว
มันเป็นความผิด หรืออะไรบางอย่างเกาะกัดกิน ชั้นอยู่

 

บางคนบอกให้ชั้นลอยขึ้นมา
ไม่มีใครผิด ไม่มีใครถูก หรอก
ชั้นเองก็พยายาม ลอย ขึ้นมา
แต่ สสาร ไม่มีวันสลายไปจากโลกใบนี้
มันย่อมวนเวียนอยู่ ณ.ที่ใดที่หนึ่ง
ซึ่ง ชั้นเห็นมันดี

 


ชั้น จึง ตัดสินใจ หยุด
และขอยืนอยู่ตรงนี้
อยู่ กับความไม่รู้ ของชั้นเอง
ชั้นขอที่จะเรียนรู้มันบ้าง ซะหน่อย
ขอให้เวลา กับมัน
เพราะ ยังไงชั้นก็หนี มันไม่พ้น

 

ใช่จริงแล้ว ชั้นมีโอกาส ออกเดินได้อีก
จะเดินไปบนทางสายใหม่
หรือ ย้อนกลับไปบนทางสายเดิม
แต่ชั้น ไม่อยากย้อนกลับไปทำความผิดอีก

 

ตราบใด ที่ชั้นไม่รู้
ว่า สิ่งที่ชั้นไม่รู้ นั้น คืออะไร
ชั้นก็ขอเรียนรู้ และอยู่กับมันก่อน
แน่นอน ว่ามันไม่สนุก นักหรอก
บางครั้งมันเกาะกุม ไปด้วย ความเศร้า เหงา อย่างประหลาด


แต่เชื่อมั๊ย . . .
ชั้นพบว่า ในนี้ มีความสุขซ่อนอยู่
มันดูเล็กน้อยมาก แทบจะมองไม่เห็น
คุณอาจจะมองไม่เห็น หรือดูว่าไม่มีค่าอะไรสักนิด
แต่ สำหรับชั้นแล้ว ...
สิ่งเล็กน้อย นี่ ประกอบไปด้วยความสุขมากมาย
ที่ชั้นเอง ก็ บรรยายไม่ได้
รวมถึงไม่รู้ด้วย ว่มันประกอบไปด้วยอะไรกันแน่
รู้แต่ . . . ชั้นมีความสุข กับสิ่งนี้
ชั้นกำลังมีความสุข กับสิ่งที่หลายคนมองไม่เห็น
บางคนมองไม่เห็น
บางที ชั้นเอง ก็มองไม่เห็น
แต่ . . . ชั้นมีความสุข

 

เอาเถิดนะ . . .
ปล่อยให้ชั้นอยู่ตรงนี้เถอะ
ตราบใด ที่ชั้นยังไม่รู้อะไร
ก็ ปล่อยให้ชั้น ยืนอยู่ตรงนี้ต่อไป
อย่าให้ชั้นเดิน ไปสร้างความผิดอะไรอีกเลย

 

ชั้น สัญญา ว่าถ้าชั้นรู้แล้ว
ชั้นจะ ออกเดินต่อไป
ไม่ว่า มันจะคืออะไร
ชั้นจะยอมรับ อยู่กับมัน
และออกเดินต่อไปอีกครั้ง
มันก็ เท่านี้เอง . . .

 


เพลงนี้ อมตะ ตลอดกาลจริงๆ

ทุกครั้งที่ได้ฟัง ก็ทำให้อดคิดถึง บางอย่างไม่ได้ จริงๆ

^_^
003418
17 ธ.ค. 2549 เวลา 14:27 น.
หนังสือ เท่ารักเธอ ไม่ได้เศร้าอย่างที่คิดไว้
แต่ก็ทำเอาเราร้องไห้หว่ะ
004045
17 ธ.ค. 2549 เวลา 19:31 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic