แรงดึงดูด

คุณว่า.....การที่เราพบกัน น่ะ
มหัศจรรย์มั๊ย

คุณจำได้มั๊ย ว่าเรา พบกันอย่างไร

บางคนในที่นี้ เราเจอกัน เพราะตัวหนังสือในไดอารี่
เราสนิทกันผ่านตัวหนังสือ
มีบางคน ที่เราได้เจอกัน
แม้เพียง แค่ส่งผ่านหนังสือ เล่มหนึ่ง เท่านั้น
ชั้นก็รู้สึกดี เหมือนเราเป็นเพื่อนกันจริงๆ

บางคน เราไม่เคยพบเจอกัน
แต่มีไปรษณีย์บัตร ส่งถึงกัน
นั่น ชั้นก็รู้สึกดี

บางคนใจดีขนาด ส่งหนังสือมาให้ชั้นทางไปรษณีย์
นอกจากรู้สึกดี และชั้นจะจำได้ ไม่ลืม

บางคน บางกลุ่ม เราพบกันเพราะตัวหนังสือ

เราเจอกันเพราะตัวหนังสือ

และเรารักกันเพราะตัวหนังสือ

ดูเหมือนเรื่องธรรมดามั๊ยที่เราพบกัน
ชั้นว่า ถ้าจะมองว่าไม่ธรรมดา
มันก็ มหัศจรรย์ เลยทีเดียว

เพื่อน กลุ่มที่ แทบจะเรียกได้ว่า สนิทที่สุด ของชั้น
คือ กลุ่ม สมัยมัธยม
เราโตมาด้วยกัน เล่น กิน นอน สุข ทุกข์ หัวเราะ ร้องไห้ มาด้วยกัน
เหตุการณ์มันมีมากมาย จนแทบจะเรียกได้ว่า
เรารู้จัก +++กันดี

บางคนในกลุ่มนี้
ชั้นไม่สามารถโกหก อะไรมันได้เลย
แค่เห็นหน้า ท่าทาง มันก็รู้
บางครั้ง แค่ได้ยินเสียง มันก็รู้แล้ว

รู้มั๊ย เราเจอกันได้อย่างไร

พอจบป.6  ทุกคนคงต้องสอบเข้า รร.มัธยม ใช่มั๊ย
ใช่ ชั้นก็เช่นกัน ชั้นไปสอบเข้า รร.สตรีวัดระฆัง
ตอนนั้น เค้ามีให้เลือกว่า ถ้าไม่ติดที่นี่ จะให้ส่งไป รร. ในเครือ ที่ไหน
ชั้นเลือก รร.เหล่านั้น จาก ความหมายของชื่อ
ที่ประทับที่ทำจากทองคำ....  รร.นี้ ชื่อดีที่สุดแล้ว ในบรรดา ทุกโรงเรียน
นี่แหล่ะเหตุผลที่ทำให้ชั้นได้เรียนที่นี่
เวลา 5 ปี ที่อยู่ที่นี่ มีเรื่องราวมากมาย
และมีสิ่งที่ดีที่สุดสิ่งหนึ่งในชีวิตเกิดขึ้น
นั้นคือ ชั้นได้เป็นเพื่อกับพวกมัน
ทุกวันนี้ เรายังรักกัน และไม่มีทีท่า ว่าจะน้อยลง เลย

พอย่างเข้ามหาลัย
ชั้นได้เรียนในคณะที่ แปลกประหลาดที่สุด คณะหนึ่ง
ที่แปลก คือ ที่มาที่ไปของคณะนี้
มันเหมือนเป็นหางราชสีห์ ที่ บางคนในมหาลัย ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ
ว่ามีไอ้คณะนี้อยู่ด้วย
สาเหตุที่ชั้นติดเข้าไปได้ ไม่ใช่ว่าเก่งเลยให้ตายสิ
สาบานได้ว่า ทำแค่ข้อสอบ 10 ปีย้อนหลังเท่านั้น
แถมทำแค่ 5 ปี และเลือกทำแค่ 3 -4 วิชาอีกต่างหาก
ไม่ได้เก่งจริงๆ
แต่คะแนนมันต่ำมากๆๆๆๆๆๆๆๆ  เท่านั้นเอง

แต่ชั้นก็รักสถาบันของชั้น รักสถานศึกษาแห่งนี้
ที่นี่ก็ทำให้ชั้นได้พบเพื่อนแท้ อีกกลุ่มหนึ่ง
หลายคนที่เค้า เข้ามา เค้าออกไปด้วยหลายเหตุผล
เอ็นใหม่ ติดที่ดีขึ้น รีไทร์ ไม่ชอบคณะนี้ และอื่นๆอีกมากมาย
แต่ก็ยังเหลือคนกลุ่มนึง ที่ทุกวันนี้ เรายังเป็น เพื่อนพี่และน้อง กันอยู่

คุณอาจจะมองว่าธรรมดา ใครๆ ก็เป็นแบบนี้แหล่ะ
แต่ชั้น ไม่มองว่าเป็นเรื่องธรรมดา
คนแต่ละคน ต่างที่มา
ต่างบ้าน ต่างอายุ ต่างสถานที่ ต่างครอบครัว ฐานะ
แต่มารวมกันอยู่ได้ อย่างรักใคร่ กลมกลืน
เราร่วมสุข ร่วมทุกข์ ร่วมรัก และอื่นๆอีกมากมาย

ชั้นมองว่า มันเป็นเรื่องมหัศจรรย์ ทีเดียว
มันอาจจะมี แรงดึงดูดอะไรบางอย่าง
จับพวกเรามารวมเข้าหากัน
แล้วไอ้แรงที่ว่านี้ คงผูกพันพวกเรา เขาไว้ด้วยกัน
ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
รู้แต่ว่ามันจะอยู่แบบนี้แหล่ะ เรื่อยไปๆ

ปล.จริงแล้ว กลุ่มอื่นชั้นก็มองว่า มหัศจรรย์เหมือนกัน อย่าเพิ่งน้อยใจไป นะ


ขอมาเจอคุณ โดยผ่านตัวหนังสือของคุณนะ

คงไม่รังเกียจคนแปลกหน้าอย่างเรานะ
003227
3 พ.ย. 2549 เวลา 23:57 น.
คงจะมีพลังอะไรสักอย่างในโลกนี้

เป็นแรงดึงดูด..^_^..
002129
4 พ.ย. 2549 เวลา 00:22 น.
เรื่องเพื่อน พูดไป มันเป็นสัมพันธภาพที่สุดมหัศจรรย์ ...

เพื่อนที่คบสนิทกันแบบรู้เช่นเห็นชาติ คงต้องนยกให้เพื่อน ประถม - มัธยมต้น เหมือนกันค่ะ ...

ด้วยชีวิตที่พันผูกกันเป็นเวลา 24 ชั่วโมง เกือบแทบทุกวัน ยกเว้นปิดเทอม

เด็กนักเรียนประจำ ...

จำได้แค่ว่า จบ ม.ต้น พวกเราก็กระจัดกระจาย ... ไม่ไดเจอกันเป็นเวลานานเนิ่น ไดจ่าวกันบ้าง เป็นระยะ แต่ไม่ได้ติดต่ออะไรกันเป็นเรื่องเป็นราว

เรียนมหาวิทยาลัยก็ยังมีสัพันธ์ภาพที่หางๆ กันไปตามประสา

แต่เมื่อวันหนึ่งความมหัสจรรย์ก็เกิดขึ้นอีกครั้ง เมื่อพวกเราเรียนจบ เพิ่งเริ่มหางานทำ เราก็บังเอิญได้เจอกันในงานของซิสเตอร์ท่านหนึ่ง

หลังจากนั้น การเกาะติด ก็ดำเนินเดินไป

ไม่ต้องมีอะไรที่ปรับตัวปรับใจเข้าหากัน

เรามองตากันเราก็รุ้

คำว่ารัก คิดถึง เข้าใจ ไม่ได้หายไปจากพวกเราสักนิดเดียว

ความเต็มตื่นก็มีอยู่ท่วมหัวใจ

รู้สึกดีเสมอ ๆ เพราะป่านนี้แล้ว เราก็ยังคบหา พูดคุย เที่ยวเตร่ กันเหมือนวัยประถม

หน้าตา บุคลิกของหลายคนเปลี่ยนไป แต่มิตรภาพและหัวใจไม่เคยถูกปรับเปล่ยน

สิบกว่าปีแล้ว ไม่น่าเชื่อ เรายังแน่นแฟ้นกันจนคุณครูที่เคยสาว ยังแปลกใจ

ดูแลตัวเองด้วยค่ะ

ฉันดีใจที่เรามีเพื่อนที่แสนดี
เนอะ ^^

ฉันดีใจที่เราได้รูจัก และ แบ่งปันความรู้สึกกัน ^^


000559
4 พ.ย. 2549 เวลา 13:48 น.
อย่างที่เรารู้จักกัน ก็มหัศจรรย์นะ..
ไม่น่าเชื่อว่าโลกหน้าจอ ทำให้คนผูกพันกันได้ขนาดนี้ด้วย
ทั้งหมด..ไม่บังเอิญเลย
คงต้องเรียกว่าชะตา ละมั้ง ^^
000895
4 พ.ย. 2549 เวลา 17:03 น.
..............คือเรื่องมหัศจรรย์

ว่าแต่
พี่น้ำผึ้งลืมโทรกลับหาน้องลูกเกตุแหละ เศร้า!
004045
5 พ.ย. 2549 เวลา 14:36 น.
พูดเรื่องความหลังบ่อยๆ นี่แสดงว่าเริ่มแก่ 5555
001761
k-9
6 พ.ย. 2549 เวลา 22:34 น.
มันคือเรื่องมหัศจรรย์ ที่เราได้พบกัน ...

^-^
002834
7 พ.ย. 2549 เวลา 11:24 น.
เรื่องสารเคมีต้องกันนี่เรื่องเล็กที่ใหญ่
คนบางคนเท่านั้นแหล่ะ ที่จะผ่านมาแล้วไม่ผ่านไป

ก็หลายคนที่เราเดินผ่าน แล้วเขาก็ผ่านไปนี่เน๊าะ

004154
10 พ.ย. 2549 เวลา 14:10 น.
^^
003227
14 พ.ย. 2549 เวลา 14:33 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic