พื้นที่ส่วนตัว

ครั้งหนึ่ง ชั้นเคยตั้งชื่อหัวไดอารี่ของตัวเองไว้ว่า

ดินแดนที่ปกปิด แต่เปิดเผย

ชั้นเคยตั้งใจไว้ว่า

ชั้นจะเขียนในสิ่งที่อยากเขียน

ชั้นจะไม่วิ่งตามใคร

อยู่อย่างสงบ ไม่หวังให้ใคร ห้อมล้อม มากมาย

 

แต่แล้ว . . . ชั้นก็ลอยตามน้ำไป

โดยไม่รู้ตัว...

บางครั้ง ชั้น ตื่นเต้น กับการ ลุ้นว่า

จะมีใครชอบได วันนี้มั๊ย

จะมีคนคอมเมนท์ เยอะมั๊ย

มีคนเข้ามาอ่านกี่คนแล้ว

บางครั้ง อิทธิพลเหล่านี้ มันมีมากกว่า

 

ที่ชั้นจะถามตัวเองว่า

ได ในแต่ละวันที่ชั้นเขียน

มันออกมาจากใจชั้นจริงๆหรือเปล่า

 

ชั้นชอบกลับไปอ่านไดตัวเอง

บางวัน มันดูซาบซึ้ง

บางวัน เหมือนตกอยู่ในห้วงความฝัน

บางวันหมองหม่น บางครั้งอยู่ภวังค์

บางทีสว่างไสว เปี่ยมด้วยพลังและความหวัง

ใช่ . . . ชั้นอยากให้ไดอารี่ เป็นแบบนี้

เป็นในแบบชั้น

แบบที่ ไม่เหมือนกัน สักวัน

 

จะให้มันเหมือนกัน ทุกวันได้อย่างไรเล่า

ในแต่ละ ก้าวจังหวะชีวิตของเรา

มีอะไรต่างไปมากมาย

 

ชั้น อาจจะเป็นคนมีหลายมุม ก็ได้นะ

จริงๆชั้น ก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกัน

ชั้นชอบอยู่ท่ามกลางผู้คนหลากหลาย

พอๆกับ จมอยู่กับตัวหนังสือคนเดียว

ชั้นชอบไปยืนฟังเพลงในที่ๆผู้คนชอบแบบเดียวกับชั้น

พอๆกับการเปิดเพลงเดียววนๆไปเรื่อย โดยที่เสียบ mp3 เอาไว้คนเดียว

ชั้นชอบเดินดูของเรื่อยเปื่อย

พอๆกับ นั่งมองใบไม้สีเขียวเฉยๆ นาน ...

 

แล้ว ไดอารี่ ชั้นจะไปเหมือนกันทุกวันได้อย่างไรเล่า

 

จริงๆแล้ว ชั้นพบว่า

การที่เราเขียนไดอารี่ บ้าง

ไม่เขียนบ้าง

มาบ่อยๆบ้าง

หายไปเลยบ้าง

ไปเยี่ยมเยียนผู้คนบ้าง

ไม่ไปหาใครเลยบ้าง

จริงๆแล้ว ทั้งหมดนี้ ก็ดีเหมือนกัน

 

มันทำให้บ้านหลังนี้ ดูสงบเงียบ เรียบร้อย

และดูเป็นบ้านของชั้น จริงๆ

บางวันมันก็ครึกครื้น

บางวันเงียบเหงา

บางวันสงบสุข

บางวัน มีกลิ่นตุๆ ครุกรุ่นอยู่

 

ส่วนลึกในใจชั้นแล้ว

ชั้นว่า มีเพื่อนบ้านน้อยๆ

แต่ ถูกคอ รู้ใจ กัน

มันมีความสุข กว่าเยอะ

สวัสดี ยินดีที่ได้รู้จัก

ถ้าคุณชอบลายมือชั้น

ชั้นอาจจะชอบลายมือคุณ เช่นกัน

ใช่ หรือไม่ ... เดี๋ยวเราก็รู้

สวัสดี ณ.ที่นี้

ดินแดนของชั้น ... ที่เปิดเผยมัน

และ ถ้าคุณอยากรู้ ....

สวัสดี ... ยินดีที่ได้พบ

 

It's very nice to meet you :)
004045
12 ต.ค. 2549 เวลา 23:02 น.
ฉันเองก็รู้สึกไม่ต่างจากคุณค่ะ

เคยหลงอยู่ในช่วงเวลาแห่งการมีคนมาห้อมล้อมให้ความสนใจ ยอดจำนวนคนอ่านและคอมเม้นล้นหลาม แต่นั่นไม่ใช่ความสุขแล้วสิ่งที่ต้องการที่แท้จริงจากการเขียนไดอารี่ของฉัน จนวันนี้ ต้องมาเขียนไดอารี่เงียบๆ คนเดียว เพราะค้นพบว่า ความจริงแล้ว ฉันชอบอยู่คนเดียว มากกว่าถูกห้อมล้อมด้วยคนมากมาย
สวัสดีค่ะ :)
Squre-icon
12 ต.ค. 2549 เวลา 23:12 น.
ทุกอย่างมันเป็นไปของมันอย่างนั้นเอง..
Squre-icon
12 ต.ค. 2549 เวลา 23:30 น.
ดีใจที่ได้เจอเช่นเดียวกันครับ..

เรื่องห้องสมุด ความตั้งใจดีแล้วตอนนี้
มันอาจจะยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม..
แต่ก็ใช่ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้เลยซะทีเดียว..
ยังไงอย่าเพิ่งทิ้งความฝันนะครับ
Squre-icon
12 ต.ค. 2549 เวลา 23:36 น.
ช่ายยยย
บางทีมันก็มีนะ

แรกๆฉันก็กลายเป็นว่าคุยกับผู้อ่านไปเลยก็มี lol


ว่าแต่ที่คุณมาเม้นท์ฉันว่าจะจริงหรือเนี่ย?
ถามเรื่องไหนหรอคะ หรือบ่นลอยๆ

พยายามทำความเข้าใจแต่ไม่เก็ตแฮะ
000028
13 ต.ค. 2549 เวลา 00:21 น.
โทดทีแวะมาตอบช้า

เรื่องที่พัก ติดทะเลหัวหินนะคับ

มีหลายเจ้าอยู่ แถวๆ นั้นจะมีที่เช้ามอไซด์ด้วย เป็นเรือนไม่ ยื่นไปในทะเลน่ะครับ

ถ้าจะไป ถามคนแถวนนั้นก็ได้ว่า ทางไปศาลเจ้าริมทะเล หลังโรงแรม
จะเห็นเองครับ

001072
13 ต.ค. 2549 เวลา 14:29 น.
ไดอารี่ของใครก้อเป็นของคนนั้นคะ....

ฉันเชื่อว่าทุกคนมีสไตล์เป็นของตัวเอง และแต่ละสไตล์ก้อมีความแตกต่างในตัวของมันเองด้วยคะ ทำในสิ่งที่อยากทำคะ เพราะนี่คือพื้นที่ส่วนตัวของคุณคะ


000890
13 ต.ค. 2549 เวลา 15:19 น.
ฉันดีใจที่วันหนึ่งฉันเดินละเลียดผ่านบ้านใครๆ ต่อใคร



จนมาเจอบ้านสีฟ้าเขียว ของคุณ



ชีวิต เดินไปข้างหน้า อย่างเป้นปัจเจค



แม้นลูปจะคล้ายคลึง แต่แน่นอนมันถูกแตกต่างกันที่รายละเอียด



และแต่ละรายละเอียดก็นำส่งคุณค่าให้กับบุคลลที่เป้นเจ้าของประสบการณื และบุคคลที่เข้ามาสัมผัสการบอกเล่าประสบการณ์นั้นๆ



อย่างน้อยก้เป็นเพื่อนกัน โดยสัมผัสบางเบาบนโลกเสมือนใบนี้



ยินดีที่ได้เจอ



ยินดีที่ได้พูดคุยแสดงความคิดเห็น



ดูแลตัวเองด้วยค่ะ
13 ต.ค. 2549 เวลา 16:39 น.
ไดฯก็เป็นเหมือนสนามเด้ฏเล่นแหละ
ออกมานั่งดูคนเดินผ่านไปผ่านมาและแวะคุยกันบ้าง
ก็มีความสุขแล้ว


คิดถึงนะคะ
002129
13 ต.ค. 2549 เวลา 17:41 น.
ไดอารี่ อาจเป็นหน้าต่างบานหนึ่งของโลกใบกว้าง..
เรารู้จักกัน..ก็ย่อมอยากมองเข้าไปในหน้าต่างบานนั้น

ฉันก็เช่นกัน..

^^
- -
000895
13 ต.ค. 2549 เวลา 18:39 น.
สวัสดี ... แกหายไปนาน เลยนะกว่าจะกลับมาบ้านหลังนี้ ไม่สิ ต้องบอกว่า เป็นเวลานานพอดูเลยนะกว่าแกจะเปิดประตูบ้านอีกครั้ง ...

ทุกๆ วันที่ ฉันเข้ามาอัพได ฉันมักจะวนๆ เวียนๆ มาหน้าประตู ของแกทุกทีอ่ะแหละ .. วันไหนที่ฉันเห็นแกเปิดประตู ฉันรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะ ...

คิดถึงแก นะ ... และยินดีที่ได้รู้จัก เช่นกัน
002834
16 ต.ค. 2549 เวลา 11:16 น.
แวะมาส่งยิ้มให้ค่ะ ^_^
000559
26 ต.ค. 2549 เวลา 20:47 น.
เราก็เป็นค่ะ

บางทีอยากจะเขียนสิ่งที่ตัวเองคิด แต่ก็รู้สึกอยากให้คนอ่านชอบด้วย

แต่ซํกวัน เราก็ต้องกลับมาเป็นตัวของตัวเองอยู่ดี

สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก
000606
27 ต.ค. 2549 เวลา 19:56 น.
ดีใจจังมีเพื่อนร่วมก๊วนที่ชอบขีดเขียนตัวหนังสือเหมือนเหมือนกัน จะไปสนใจทำมัยว่าใครจะชอบตัวหนังสือของเราหรือไม่ เขียนมันออกมาให้เป็นตัวเรามากที่สุด ใช้ความรู้สึกเขียนมันออกมาก็พอแล้ว อย่างน้อยก็มีเราคนหนึ่งล่ะที่ชอบอ่าน คอยอยู่
idin
12 ก.พ. 2552 เวลา 21:18 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic