จำได้มั๊ย ตอนเราเป็นเด็ก ตัวเล็กๆ

ใครต่อใคร มักจะถามเราว่า โตขึ้น หนูอยากเป็นอะไร

ตอนนั้น ถึงเราจะตอบไปว่า เป็นทหารหญิง หรือ ซุปเปอร์ไซย่า มันก็จะดูน่ารักเสมอ

 

 

พอโตขึ้นมาหน่อย

ใครๆต่อใคร ก็ยังถามเราว่า โตขึ้น หนูอยากเป็นอะไร

คำตอบของ เด็กประถม คนหนึ่ง

หลังจาก ผ่านโรงบ่ม จินตนาการ มาสักระยะ

 

เราจะเริ่มรู้ตัวว่า เราจะต้องตอบอะไรที่ ไม่ใช่ ซุปเปอร์ไซย่า หรือ อุลตร้าแมน

 

แต่เรายังอยากตอบว่า ทหารหญิงอยู่ แต่เราอาจจะเสียงเบาลงนิดนึง

 

 

วันเวลาผ่านไป เราอยู่มัธยม แล้วเหรอนี่

 

คุณครูวิชาแนะแนว ก็เดินเข้าห้องเรามา พร้อมวิทยุเทป หนึ่งเครื่อง

 

คุณครู ชวนเราฟังเพลงพี่เบริด์

 

หนูอยากเป็นคุณหมอ รักษาคุณพ่อตอนไม่สบาย ( หนูที่ 1 )ขอให้ได้เป็นคุณหมอที่พูดหวานจับใจ( พี่เบิรด์ตอบ)

หนูอยากเป็นตำรวจเป็นผู้หมวดจับผู้ร้าย (หนูที่ 2 ) ขอให้ได้เป็นตำรวจเป็นผู้หมวดปืนไว (พี่เบิรด์ตอบ )

ไม่ว่าใครจะเป็นอะไร อยากทำสิ่งใด ขอให้สมดังใจ ได้เป็นอย่างหวัง แต่มีสิ่งหนึ่งที่สำคัญ เหนือสิ่งใดนั้น คือเป็นคนดี

 

คนดี คนดี คนดี ( หนูบางคนเริ่มท่องตามพี่เบิรด์ )

 

 

ถึงตอนนี้ คุณครู จะเริ่มปิดเพลง แล้วเริ่มเปิดปากถาม

 

คุณนักเรียนว่า นักเรียนอยากเป็นอะไรคะ............

 

คุณครูเริ่มเรียกไอ้คนนั่งหน้าห้องแล้ว และมันจะไล่มาเรื่อยๆจนถึงเรา

 

เป็น หมอ( ยากไป ) ทหาร ( อย่าน่า )

ทนาย ( ไหวเรอะ ) ทหาร ( หึ ) ตำรวจ ( หึ หึ )

เฮ้อนึกไม่ออกแระ เฮ่ย ถึงแล้ว ทำไงวะ

เป็น เป็น ( พยาบาล ไม่เอา บัญชี ไม่เอา ที่เหลืออะไรก็ได้ เอาวะ )

 

......... ( คนดี ได้มั๊ยวะ ไม่ได้ หน้าแบบนี้ ไม่ได้แน่ๆ )

 

อืม เอิม เออ อือ เป็น เป็น นักสำรวจ ค่ะ แบบเป็นๆ นักธรณีวิทยา ค่ะ

 

( เรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า เด็กน้อยได้ไปอ่าน หนังสือที่คุณครูแนะแนวแจกมา

( หนังสือบอกว่า ถ้าเป็น นักธรณีวิทยา จะได้เดินทางไปสำรวจ ตามที่ต่าง

( โหย น่าสนุกจะตายไป เป็นอันนี้ละกัน )

( เฮ๊ย!!! อันนี้ เรื่องจริง นะแก )

 

555...... พอเราเริ่ม เรียน ม.ปลาย คุณครูแนะแนว ยังถามเราคำถามเดิม

 

แต่เจ๊ เริ่ม เสียงโหดขึ้นเล็กน้อย ถึงปานกลาง

 

จังหวะช่วงนี้ เราต้องเริ่มตั้งสติก่อนสตาร์ต ตอบผิด +++โดนแน่ ( ผิดใจเจ๊ มิได้ ) ( เอาวะ +++ตอบแบบนี้ละกัน )

เป็นนักเคมี นักวิทยาศาสตร์ ( เคมี ม.5 มันบังตา ค่ะ ทุกท่าน )

 

 

และแล้ว วันที่เราต้องกรอก รหัส 4 ตัวและ เลือกได้ 4 ข้อ เรียงตามลำดับมาด้วยนะ

 

เฮ้อ +++ จะเป็นทนายดีมั๊ยวะ ( +++ทำใจไม่ได้ว่ะ +++เป็นคนดี ไม่อยากโกงใคร )

เฮ้อ แล้ว+++จะเป็นอะไรดีวะ ( +++เรียนวิทย์นะ จะเปลี่ยนไปเรียน ศิลป จะดีเหรอวะ )

 

 

 

แล้วชั้นก็ เลือก วิทยาศาสตร์เคมี ล้วนๆ 4 อันดับ เรียงกันรวด

ในใจตอนนั้น คิดอย่างเดียวว่า

 

ถ้า+++ไม่ติด ปีหน้าจะลงวารสาร

 

ถ้าไม่ติดอีก +++จะเรียน นิเทศ ม.กรุงเทพ +++เลย

 

 

แต่ +++ติด ไม่ได้อ่านเลย +++ติดว่ะ

 

 

แต่ก็ดีว่ะ ก็ดี เทอมแรกแทบตาย(ห่า) กลับตัวแทบไม่ทัน

แต่สนุกว่ะ ถึงจะปาเข้าไป 6 ปี ก็โอเค เต็มที่ สนุก

ตอนนี้มานึกถึงแล้วยัง ไม่เต็มอิ่มเลย

 

( เฮ้อ ทำไมวันนี้+++ พูดมากขนาดนี้วะ ต้องพิมพ์มากสิวะ ถึงจะถูก )

 

 

แล้วพอเราอยู่มหาลัย

ทำไม ใครๆเริ่มถามเราว่า

 

ระหว่าง เรียนในสิ่งที่รัก กับรักในสิ่งที่เรียน ล่ะ

 

ครั้งหนึ่ง มันเคยถูกตั้งเป็นกระทู้คำถาม ในห้องเรียนห้องใหญ่

 

ระหว่างเรียนวิศวะ ไปเรื่อยๆ กับตัดสินใจออกไปเอนท์ใหม่ นิติ เนี่ย จะเลือกอะไร ( คือมันเป็นคำถามประมาณนี้ )

 

และเราก็เถียงกันไปกันมา ( ห้องนั้นเค้าใช้คำว่า อภิปราย )

 

แต่สรุปว่า คำตอบคืออะไร ก็ไม่มีใครรู้

 

 

ใครจะรู้

ไม่รู้ ชั้นเองก็ไม่รู้

ชั้นรู้แต่ คำนี้มันค้าง ค้างอยู่ในหัว

และชั้นเองก็ไม่รู้

 

 

คำถามเดิมๆ วนเวียนไป วนเวียนมา

จนวันหนึ่ง ที่ชั้นเดินออกมาจากรั้วแนวเหล็กสีขาวโปร่งตานั่น

อันที่จริงแล้ว ชั้นก็ยังไม่รู้ อยู่ดี

 

 

ชั้นเริ่มมีคำถามใหม่ เกิดขึ้นกับตัวเองว่า

แล้วชั้นทำอะไรอยู่

แล้วจริงๆแล้ว ชั้นอยากทำอะไร

แล้วจริงๆแล้วชั้นควรจะทำอะไร

แล้วอันที่จริงแล้ว ชั้นควรจะต้องทำอะไรอยู่

และอะไรกันแน่ ที่ชั้นจะต้องทำ

 

 

คำถามวนเวียน คำถามเวียนวน

บนความเป็นไป มันไม่เคยหยุดนิ่ง

แต่มันไม่เคยมีอะไร มากไปกว่า

การที่มันวนไปวนมา เงียบๆลำพัง

 

 

จนกระทั่งวันหนึ่ง....

 

ซึ่งชั้นขอเรียกมันว่า สาสน์กระตุ้น

มันเกิดขึ้น

และมันไม่เคยรอคำตอบ

มันไม่เคยรอใคร

มันถาม และ เราต้องตอบ

เราไม่ทันจะได้อ้าปาก

เรื่องราวไม่ทันจะได้ผ่านสมอง

มันไม่สามารถ ผ่านอะไรได้

สิ่งเดียวที่รู้ คือ

ต้องตอบ

ตอบให้ดีที่สุด

 ต้องตอบทันที

ต้องตอบให้ได้

ตอบผิดไม่ได้

 และต้องตอบ ต่อไป

ตอบทุกคำถาม

ตอบให้ทันที่มันถามมา

ถ้ามันไม่หยุดถาม

เราหยุดตอบไม่ได้

หมดแรงเหรอ มันไม่รู้จัก

เรามีหน้าที่ตอบมัน

ตอบให้ดี

ตอบให้ถูก

ตอบถูกไม่รู้ได้อะไร

ตอบได้ มันก็ไม่ให้ ล้านนึง

แต่ เราตอบผิดไม่ได้

ไม่ได้

แม้เพียงนิด ก็ไม่ได้

 

 

มันเป็นสาสน์

จากใครก็ไม่รู้

แต่มันกลายเป็น สารที่กระตุ้นเรา

มันบอกว่า ไม่ต้องถามอะไรแล้ว

อย่าไปสงสัยเลย

ตอบเถอะ ตอบไป

 

 

ตอบต่อไป ตอบให้ได้นะ

ตอบต่อไป

อย่าหยุด

 

 

โตขึ้น หนูอยากเป็นอะไร

 

คำถามนี้ ชั้นไม่มีคำตอบ

 

ชั้นว่า บางอย่างก็ไม่ต้องตอบ

บางที คำตอบ ตอบไป

ยังไง มันก็ไม่ตรงกับคำถามอยู่ดี

 

 

 

บางที คำตอบ ไม่ได้อยู่ที่คำถาม

และมันก็ไม่ได้ต้องการคำตอบ เป็นคำๆ

มันต้องการ เพียง การกระทำ บางอย่าง

เท่านั้นเอง

 

 

 

วันนี้ ชั้นกำลังทำอะไรอยู่

บางทีชั้นก็จำไม่ได้

บางทีคิดไม่ออก

บางที ก็ งง

บางที ก็ทำมันไปทั้งที่งงงงงง นั่นแหล่ะ

บางทีชั้นก็สนุก

บางทีชั้นรู้สึกว่ามันมีความหวัง

บางทีชั้นก็รู้สึกว่าต้องสู้

บางทีชั้นรู้สึกว่า ก็เนี่ยแหล่ะชีวิต

 

 

ชีวิต

นี่ยังไง ชีวิต

อุตส่าห์ ได้ใช้แล้ว

ถึงจะเลือกไม่ได้

แต่เรา ใช้มันได้

 

 

 

ใช้ให้ดี

ให้คุ้ม

สมกับที่ได้เกิดมาใช้

ก็อาจจะพอแล้ว

แค่นี้

.................เท่านั้นเอง...........

ยาว แต่ ถูก ว่ะ
002389
30 ก.ย. 2549 เวลา 01:08 น.
ไดยาวมักๆ

แต่ก้อ่านจนจบ

เราก้เคยคิดว่า

เราจะเรียนในสิ่งที่เรารัก

หรือ

รักในสิ่งที่เราเรียน

จนตอนนี้เราก้ยังตอบไม่ได้

ชีวิตก็คือชีวิต

ไปนอนดีก่าเนอะ
Squre-icon
30 ก.ย. 2549 เวลา 01:47 น.
แต่เราก็เรียนจะจบแล้วนะ

แต่ก็ไม่รู้จะไปทางไหนดี
004045
1 ต.ค. 2549 เวลา 13:51 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic