.....คำตอบ........

ชีวิตคือความไม่แน่นอน
เราไม่รู้หรอก ว่าอะไร จะดำเนินมาถึงเราเมื่อไหร่
อย่างดี เราก็ทำได้เพียง ป้องกันให้สุดความสามารถ เท่านั้น

หากใคร เคยอ่านไดอารี่ของชั้น ต่อเนื่องมาบ้าง
ก็น่าจะทราบดี
ว่าชั้น มักจะตั้ง คำถาม กับ ชีวิต บ่อยๆ
หลายครั้งที่ สุดท้ายแล้ว มันก็วนกลับมาที่เดิม
หลายครั้ง ที่ชั้นพยายาม หาทางออก
และบอกกับตัวเองว่า
มันควรจะต้องออกทางนี้

ใครหลายคน ทั้งที่ชั้นรู้จัก และไม่รู้จัก
มักจะบอกเสมอๆว่า
คนเราเลือกเกิดไม่ได้
แต่เลือกที่จะเป็นได้

สิ่งที่ชั้นทำ ก็คือ
นำประโยคบอกเล่า
มาตั้งเป็นประโยคคำถามต่อ
แล้วคิดไปเรื่อยๆว่า ทำไม ทำไม ทำไม

วันนี้ชั้นพบว่า
คนเราเลือกเกิดไม่ได้หรอก
เราเลือกคำถามไม่ได้ด้วย
แต่สิ่งที่เราจะทำได้ ก็คือ คำตอบ
เขา ถามเรามาแล้ว
เรา มีหน้าที่ตอบ
ขึ้นอยู่กับเรา นั่นแหล่ะ
ว่าเราจะเลือก ตอบ อย่างไร
ไม่มีใครอื่นเลย

คุณเคยได้ยิน สำนวนไทยๆ เหล่านี้มั๊ย
หลังชนฝา  หรือ หมาจนตรอก
เมื่อเกิดเหตุการณ์นั้นๆแล้ว
เราจะสู้จนสุดชีวิต

เปล่า ชั้นไม่ใช่หมา
และชั้นเองก็ยังบอกไม่ได้ว่า
ฝาที่พิงอยู่นี้ มันจะใช่ ฝาสุดท้ายหรือเปล่า
แต่สิ่งที่ชั้นจะบอกได้
คือ ชั้นจะสู้
สู้สุดตัว สุดกำลัง สุดแรงใจ
ทุกหยาดเหงื่อ ทุกรูขุมขน
ที่พลัง กำลัง กาย วาจา ใจ
ชั้นจะไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆอีกแล้ว
ชั้นจะไม่ตกหลุมตัวเอง
ด้วยการลงไปเกลือกกลั้ว กับบ่อ คำถาม

วันนี้ พรุ่งนี้ มะรืนนี้ ปีนี้ ปีหน้า ปีต่อๆไป
ชั้นจะสู้กับทุกอย่างที่มาเผชิญหน้า
ด้วยสติสัมปชัญญะ กำลังสมอง แรงกาย แรงใจ ทุกอย่าง
นั้นเพราะว่า คำถามได้เกิดขึ้นแล้ว
และชั้นพบว่า บางครั้งคนเราเลือกคำถามไม่ได้จริง
แต่ชั้นจะตอบ อย่างดีที่สุด
ให้สมกับ การที่ชั้นได้เกิดขึ้นมาเพื่อที่ใช้ชีวิต
ไม่ว่าชั้นจะเกิดขึ้นมาเพื่ออะไร ก็ตาม
ชั้นเกิดขึ้นมา เพื่อใช้ชีวิต ให้ดีที่สุด
ให้มันสมกับความโชคดีที่ชั้นได้รับมา

ชั้นรู้ดีว่า ข้อเสียของชั้นคืออะไร
มันก็คือ เจ้าสัตว์ร้ายในตัวชั้น
ที่ชั้นเคยเล่า หรือบ่น ให้คุณฟังบ่อยๆ
มันยังคงอยู่
แต่ชั้นจะฝึกมัน ให้มันเชื่องลง
ให้มันน่ารักขึ้น
และให้มันออกมา เฉพาะเวลา ที่มันควรจะออกมาเท่านั้น

.............................................................................................................

รายละเอียดด้านล่างต่อไปนี้ ถือเป็นคำขอร้องจากชั้น ขอให้ทุกคนอ่าน และช่วยส่งต่อมันด้วย

ชั้นเป็นคนนึงที่เคยได้รับฟอร์เวิรด์เมลล์บ่อยๆ
และชั้นก็ไม่เคยคิด จะมาทำมันขึ้นมาเอง
แต่วันนี้ ชั้นรู้สึกว่าชั้นต้องทำ
ชั้นอยากจะขอให้คุณอ่าน  ส่งต่อ ช่วยกันพูด
ชั้นไม่อยากให้เรื่องนี้ มันเป็นแค่ อุทาหรณ์
เพราะจริงๆแล้วมันไม่ใช่เรื่องไกลตัวเลย

เวลา ตี 3 ของเช้าวัน พฤหัสบดี ที่ 13 กรกฏาคม 2549
คนร้ายจำนวน 3 คน ได้จอดรถทิ้งไว้ที่ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่ง
พวกมันเดินมา ที่หน้าโรงไม้ และปีนเข้าไป เพื่อที่จะปีนรั้วเข้าไปในบ้านหลังหนึ่ง
พวกมันช่วยกันงัด หน้าต่างบริเวณชั้นหนึ่งออก
และช่วยกันง้างเหล็กดัด และให้คนตัวเล็กสุดมุดเข้าไปในบ้าน
และเปิดประตูให้คนที่เหลือ
1 คนดูต้นทาง 1 คนเฝ้าด้านล่าง และอีก 1 ตน
มันคว้าไม้หน้า 4 เดินขึ้นไปบนชั้นสอง มันเจอกับป้าของชั้น
ผู้หญิงตัวเล็กๆ อายุ 62 รูปร่าง ผอมบาง อยู่บ้านหลังนี้เพียงคนเดียว
ป้าของชั้นมีอาวุธในมือเพียงกาน้ำชาไหว้พระ
มันเอาไม้หน้า 4 ยันเข้าไปและผลักป้าชั้นล้มลง
มันลงมือบีบคอ เมื่อ ป้าของชั้นส่งเสียงร้อง
และมันเอาหัวป้าของชั้นกระแทกพื้นซ้ำๆกัน หลายครั้ง
แค่เพราะว่าป้าชั้นร้องไม่หยุด
เท่านั้นไม่พอ มันกระทืบลงไปที่ตัวของแก
ซ้ำลงไปจนแกสลบ
ผลของการกระทืบคือ กระดูกซี่โครงหัก 8 ซี่ และตับแตก
มันลากร่างที่สลบ ซึ่งคือศพที่เสียชีวิตแล้วมาที่ห้องนอน
และมันก็ทำการรื้อค้นทรัพย์สิน
มันเอาทุกอย่างที่ได้ไปขาย ได้เงินมา 9 หมื่น
1 คนเอาไปเที่ยว 1 คน เอาไปซื้อรถมอเตอไซด์ อีก 1 คนชั้นไม่รู้

เปล่า ชั้นไม่ได้จะมาเล่าเรื่อง โศกนาฏกรรม ให้พวกคุณฟัง
พวกคุณสามารถหาเรื่องทั้งหมดอ่านได้ทางหนังสือพิมพ์เอง
( ข่าวผู้จัดการฝ่ายบัญชี บริษัท SB Furniture เสียชีวิต
( นางสาวอารยา   กาญจนโสภา ผู้เสียชีวิต ) )
ชั้นขอขอบคุณตำรวจทุกคน ที่ขณะนี้ จับคนร้ายได้หมดแล้ว

แต่ชั้น ต้องการ เรียกร้องให้ทุกคนช่วยตื่นได้แล้ว
คงไม่แปลกหรอก ถ้าบ้านที่เกิดเหตุ อยู่กลางหมู่บ้านลึก
แต่ สิ่งที่เป็นจริงคือ
บ้านหลังนี้คือ บ้านหลังแรกของหมู่บ้าน
อยู่ติดถนนใหญ่ อยู่หน้าป้อมยามของหมู่บ้าน
อยู่ใกล้โรงพยาบาลธนบุรี 2
และถึงแกจะอยู่บ้านคนเดียว แต่แก ติดประตูเหล็กม้วนที่ประตูบ้านทุกบาน
หน้าต่าง กระจก ทุกบานมีเหล็กดัดกั้น และไม่มีม่านใดๆ ปิดบังกระจกประตู
ป้าของชั้น เสียชีวิต เช้าวันที่ 13 กรกฏาคม
กว่าที่ญาติพี่น้องและ ตำรวจจะทราบเรื่อง คือ คืนวันอาทิตย์ เวลาประมาณ 3 ทุ่ม

ชั้นขอตั้งคำถาม กับสังคมไทย
สังคมที่วันนี้ พวกเราต้องจ่ายค่าส่วนกลาง หมู่บ้าน
คุณจ่ายไปเพื่ออะไรบ้าง คุณเคยตั้งคำถามมั๊ย
คุณเอาเงินที่เก็บได้ในหมู่บ้านคุณไปทำอะไรกัน
คุณเอาไปจ้าง คนร้ายให้มันมาเฝ้าคุณ เหรอ
( 1 ในคนร้าย อดีตเคยเป็นยามที่หมู่บ้านแห่งนี้
และเพิ่งพ้นคุกออกมา จากการได้รับการอภัยโทษ เมื่อเดือน มิถุนายน 2549
และคนร้าย ทั้ง 3 คน ได้รู้จักกันใน คุก และได้รับการอภัยโทษออกมาพร้อมๆกัน )

ชั้นขอย้ำอีกครั้ง ว่าบ้านหลังนี้ ควรจะเป็นบ้านที่ปลอดภัยที่สุดในหมู่บ้าน
เพราะเป็นบ้านหลังแรก และอยู่หน้าป้อมยาม
แต่ ยามทำอะไรกัน ทำไม กว่าจะรู้ ถึงเวลาล่วงไปแล้ว 4 วัน

พอกันที การโยนหินถามทาง
ก้อนหินมันเต็มทางปิดจนเต็มไปหมดแล้ว
เมื่อไหร่คุณจะตื่นกันเสียที
เงินค่าส่วนกลาง มีไว้ใช้ป้องกันพวกคุณจากอันตราย
มีไว้เพื่อให้พวกคุณ อยู่ได้อย่างสงบ
อย่าจ่ายมันไป
เพื่อให้คนร้ายมาเฝ้าดูคุณที่หน้าบ้าน
เพราะมันจะรู้ทุกความเคลื่อนไหวและการกระทำของคุณ

อีกเรื่องที่ชั้นอยากจะร้องขอ
คือเรื่องการ อภัยโทษ
ชั้นเข้าใจดี และขอสนับสนุน สำหรับคนที่สำนึกผิด ให้ได้ออกมาใช้ชีวิตนอกกำแพงคุกนั้น
แต่ชั้นว่า การที่จะอภัยโทษ และปล่องนักโทษออกมา
ควรได้รับการทบทวนอย่างมาก
เพราะกลุ่มคนร้ายที่ทำร้ายป้าชั้น
พวกมันเพิ่งจะออกจากคุกมา เมื่อเดือนที่แล้ว
เวลาไม่ถึง 1 เดือน พวกมันกลับมาก่อเหตุ อุฉกรรจ์ ด้วยกัน
อยากให้การอภัยโทษ กลับมาทำร้ายสังคมอีกเลย
ก่อนจะปล่อยใคออกมา
คุณมีมาตการในการตรวจสอบ ขนาดไหนกัน
คุณมีนักจิตวิทยามั๊ย คุณมี ประวัติของคนที่จะปล่อยตัวละเอียดแค่ไหน

ถ้าปล่อยคนที่ ยังไม่สำนึกออกมา
เท่ากับคุณกำลัง ฆ่าคนไทย ทางอ้อม
ฆ่า ลูก ฆ่าแม่ ฆ่า ญาติ พี่น้องของคุณ
คุณกำลังทำให้พวกมันเรียนรู้ว่า
ถ้ามัน สารภาพ มันก็จะได้ลดโทษ
มันทำตัวดี มันก็จะได้ลดโทษ มันให้การเป็นประโยชน์ มันก็ได้ลดโทษ
และมันจะได้ออกมาทำร้ายผู้คนได้เร็วขึ้น

พอเถอะ ชั้นว่า พวกคุณน่ะป้องกันได้
อย่ามาเสียน้ำตาแบบชั้นเลย
มันทรมาณ และวนเวียนอยู่ในหัว มากกว่าที่พวกคุณอ่านผ่านตา ตามหน้าหนังสือพิมพ์

ดิชั้น นางสาวฉัตติพา   กาญจนโสภา
ขอยืนยันว่าเรื่องราวทั้งหมดเป็นความจริง
ได้เกิดขึ้นแล้วจริงๆ
และชั้นหวังว่า มันจะไม่เกิดขึ้นอีก
อย่าลืมว่าเรื่องนี้ มันอยู่ใกล้คุณแค่หน้าบ้านเท่านั้นเอง

 

 

 

เกิดอะไรขึ้นอ้ะพี่ฉัตร
ยังไงก็ต้องสู้ละนะ ก็ชีวิตมันมีชีวิตเดียวนี่นา..

ยังไงต่ายก็เป็นกำลังใจให้นะจ้ะ
คิดถึงจัง ^^
000895
23 ก.ค. 2549 เวลา 21:10 น.
ถ้าคุณยังไม่ได้อ่านข้อความด้านล่าง ใต้เส้นประ
ชั้นขอร้องให้คุณอ่านและช่วยส่งต่อให้ด้วย
002389
23 ก.ค. 2549 เวลา 22:18 น.
เสียใจด้วยนะผึ้ง....

เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องไกลตัวเราทุกคนเลย
ขออย่าให้เหตุการ์อย่างนี้เกิดกับใครๆ อีกเลย
มาตรการลงโทษสำหรับผู้ที่ทำผิดซ้ำๆ มันควรถูกพิจารณาใหม่ได้แล้ว...
001834
23 ก.ค. 2549 เวลา 22:39 น.
สู้ๆนะพี่น้ำผึ้ง

เห็นพี่น้ำผึ้งมีกำลังใจที่ดี
พร้อมที่จะเผชิญปัญหาเราก็สบายใจ
004045
23 ก.ค. 2549 เวลา 22:39 น.
เสียใจด้วยนะผึ้ง
000779
23 ก.ค. 2549 เวลา 22:42 น.
เสียใจด้วยนะครับ

พี่สบายดีนะ รักษาตัว
ใหม่ Blackmusic
23 ก.ค. 2549 เวลา 22:57 น.
เสียใจด้วยนะ...
พี่กลับไปอ่านข่าวนี้แล้ว...เศร้า
เดี๋ยวจะช่วย Fwd.อีกแรงนะ

ยังไงก็เข้มแข็งนะจ๊ะ

000737
CKone
24 ก.ค. 2549 เวลา 15:22 น.
ทำไมหนอ??รักถึงก่อให้วิวาทกัน

ทุกสิ่งเกิดจากความรักสรรค์สร้าง

เดี๋ยวสุข เดี๋ยวทุข์ พูดจาไร้สาระ

รักเปรียบเสมือน รูปธรรมที่ลวงกัน

เบาเหมือน.....เกศา



มนุษย์ไม่สามารถได้อะไรมาโดยไม่เสียสิ่งใดไปเลย

การที่จะได้อะไรมานั้นจำเป็นต้องจ่ายสิ่งที่มีค่าเท่าเทียมกันออกไป

และในทางกลับกัน

การสูญเสียสิ่งใดไปก้ควรได้รับการชดเชย

ซึ่งขณะนี้เอง มันคือสัจจะ ที่ยากจะปฏิเสธ
แดงคุง
2 ต.ค. 2552 เวลา 23:59 น.
Home run! Great slgiugng with that answer!
Bobbe
7 ต.ค. 2554 เวลา 10:09 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic