...why......

ชั้นมักจะตั้งคำถามกับตัวเองบ่อยๆ

( เป็นเหตุให้ต้องพูดคนเดียว เรื่อยๆ )

บางทีคำถามนั้นก็มีที่มาที่ไป

บางครั้งก็ไม่

บางครั้งก็มีสาระ มากเหลือเกิน

บางครั้งก็ไร้สาระ มากเหลือเกิน เช่นกัน

บางคำถาม เราได้คำตอบ

บางคำถาม เราไม่ได้คำตอบใดๆ

บางคำถาม เรากลับได้มาเพิ่มอีก หนึ่ง สอง สาม สี่ คำถาม

บางคำถาม ชั้นก็สับสนกับมัน สุดจะพรรณนาได้

 

 

เราควรทำอะไรที่เราอยากทำมั๊ย

เราควรทำอะไร

เราอยากเป็นอะไร

เราควรจะเป็นอะไร

เราเป็นอย่างนี้ดีมั๊ย

เราจะเป็นไปทำไม

เราจะทำอะไร

เราจะทำอะไรมั๊ย

ทำไมเราจะต้องทำอะไร

เราต้องทำอะไร

เราอยากทำอะไร

เราอยากทำอะไร

 

.........................................

.....................................

...............................

 

ไม่รู้ว่ะ

ไม่รู้โว๊ย

ไม่รู้เว่ย

เมื่อไหร่จะหยุดถามวะ

 

ชั้นถามมานานแล้ว

นานมากแล้ว ก็ยังไม่ได้คำตอบซะที

นี่ขนาดไม่ได้ถามใคร

ไม่ได้ถามหลายคน

ถามคนเดียว

ตอบคนเดียว

ยังตอบไม่ได้สักที

 

แต่ถึงยังไง

ชีวิตก็ไม่รอเรา

มันดำเนิน เดินไป วิ่งไป ผันไป ผ่านไป

ทุกวัน ทุกเดือน ทุกปี

เมื่อมันมาถึง

คำตอบ ก็ ไม่ได้อยู่ที่ คำถาม

ไม่มีคำถาม และ ไม่มี คำตอบ

มันเกิดขึ้น และ มันต้องดำเนินไป

ถ้าไม่เดินเราก็ล้ม

ถ้าล้มเราก็กลิ้ง

ถ้าไม่ลุกไม่วิ่ง

เราก็จะกลิ้ง และถูกเหยียบ

ลุกแล้ว เดินแล้ว อาจวิ่งไม่ทันบ้าง

โดนเหยียบบ้าง มีรอยประทับพอชื่นใจ

 

 

มันเกิดแล้ว และมันดำเนินไปแล้ว

และชั้นก็พบว่า

ชั้นกำลังเดินอยู่

โดยไม่รู้ตัว

และรู้ตัว

 

.....................................................

..........................................

...........................

 

ช่วงนี้เป็นช่วงเวลาของการรบกวน

ขอใช้คำว่า ขออนุญาตรบกวน

หาก ข้าพเจ้า ได้รบกวนผู้ใดไปบ้าง

ข้าพเจ้า ขออนุญาตรบกวนเถอะ

และขอโทษมา ณ ที่นี้

ไม่ว่า ท่านทั้งหลายจะทราบ หรือไม่ก็ตาม

หากวันหนึ่งวันใด ข้างหน้า

อะไรที่ ข้าพเจ้า พึงทำประโยชน์ แก่ท่านได้แล้ว

หากไม่เกินกำลัง ในชีวิตนี้

ข้าพเจ้า ขอ แสดงความยินดีและน้อมรับทุกประการ

 

ขอบคุณมาก ด้วยความเคารพ นับถือ และจะไม่ลืมเลย

 

 

 

 

 

ว่างเลยมาตามไดฯ อิอิ

ส่วนตัวเกลียดที่จะถูกถามโน่นนี่ เพราะโลกส่วนตัวสูงกว่าชาวบ้านหลายเท่านัก
ฉันเองก็ตั้งคำถามพวกนั้นกับตัวเองเหมือนกัน ในบางครั้ง ยิ่งช่วงไหนว่างมากๆ ว่างจัดๆ จะยิ่งถามตัวเองบ่อยครั้ง ... และในแต่ละครั้งก็ หาคำตอบ ให้กับคำถามเหล่านั้น ไม่ได้สักที ...


ปล... ทำงานอยู่ตึกบางนาทาวเวอร์ ค๊าบ ป๋ม ...
002834
2 ก.ค. 2549 เวลา 15:34 น.
เคยอ่านมานานแล้วคะ...



ตาม link มาคะ ดีใจ นะคะ ที่กลับมาเขียนอีก ชอบเวลา vespa เขียนไดนะเขียนได้ดี น่าอ่านมาก คะ แอบนิยมอยู่ในใจมานานแล้วนะ คราวหน้าจะมาอ่านอีกนะ.. อยากรู้จักเธอจัง



และคงมีคำถาม ในใจกับ vespa ใช่มั้ยคะ ... ว่าฉันคือ คือใคร ( ฉันก็คือ คนหนึงที่ชื่นชมคุณ คะ ) ... จากที่ได้อ่าน ความคิดของคุณ จากที่คุณ เขียนได

แล้วก็รูป vespa ก็น่ารักด้วยสิคะ
who
2 ก.ค. 2549 เวลา 21:20 น.
ต๊ายยยยย นู๋ผึ้งอัพไดอีกแล้น

ปล. ถ้าไม่มีคำตอบให้คำถาม ก็อย่าทำให้ว่างสิ มันจะได้ไม่พะวงกับการหาคำตอบไง ^^
000934
3 ก.ค. 2549 เวลา 11:39 น.
บางคำถาม...ก็ไม่จำเป็นต้องรู้คำตอบ

ปล่อยมันไปบ้างก็ดีนะพี่น้ำผึ้ง บางทีมัวแต่หาคำตอบเราก็เครียดนะ...คิดซะว่า ช่างมันเถอะ ^^
000895
3 ก.ค. 2549 เวลา 15:23 น.
เด๋วนี้อัพบ่อยเชียวววววว
001443
3 ก.ค. 2549 เวลา 15:38 น.
ไม่ถามครับ ไม่ถาม.....

รูดซิบปากกกก่อง
000779
4 ก.ค. 2549 เวลา 01:29 น.
เกตุสวย คือคำตอบของทุกคำถาม
004045
4 ก.ค. 2549 เวลา 01:48 น.
ไดหน้าต้องชื่อ where แน่เลย
004045
4 ก.ค. 2549 เวลา 01:51 น.
แต่พี่ว่าไดหน้าอาจจะเป็น what ก็ได้นะ

เอางี้ เรามาพนันกันมั๊ยเกตุ ถ้าเป็นwhere

แกเลี้ยงข้าวพี่ ถ้าเป็นwhat แกเลี้ยงข้าวพี่ด้วยละกัน



โอเค๊?



โทษนะ น้องน้ำผึ้ง ที่พี่มาก่อการอุกอาจพนันขันต่อ

ในที่แห่งนี้ ที่พี่ทำไปนั้น พี่บริสุทธิ์ใจน่ะ



:P
พ่อมด
5 ก.ค. 2549 เวลา 09:53 น.
และแล้ว
ผึ้งผู้มีสำนวนและคารมคมคาย
ก็กลับมาผงาดในไดฯอีกครั้ง
แหะ ๆ เว่อร์ไปป่าว
...
แต่เวลาผึ้งเขียนอะไรก็..เจ๋ง...อยู่เรื่อยนิ
002129
6 ก.ค. 2549 เวลา 14:05 น.
อ่านไดพี่แทนเจอไดเกตุ



อ่านไดเกตุเจอไดพี่ฉัตร



คิดถึงจริงๆเลย



อยากไปกินข้าวค่ำกันอีก
การ์ตูน
7 ก.ค. 2549 เวลา 12:11 น.
If you're lokiong to buy these articles make it way easier.
4 ต.ค. 2554 เวลา 23:45 น.
Captcha
โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่
we are in diaryis.com family | developed by 7republic